Κείμενο της ΑΚ που μοιράστηκε στα επισκεπτήρια και μέσα στις φυλακές

«Δεν υπάρχει εγκληματική φύση αλλά μονάχα συσχετισμοί δύναμης που ανάλογα με την κοινωνική τάξη στην οποία ανήκουν τα άτομα, τα οδηγούν ή όχι στη φυλακή»
Φουριέ

Γνωρίζουμε όλοι πλέον ότι ο ρόλος της φυλάκισης δεν είναι ούτε κατ’ όνομα βελτιωτικός ή επανεντακτικός. Η αναγκαστική εγκατάλειψη σημαντικών μερίδων πληθυσμού, χωρίς πρόνοια περίθαλψης ή εκπαίδευσης και η αποβολή τους από κάθε παραγωγική διαδικασία επαναφέρει στο κέντρο της σωφρονιστικής πολιτικής τη λογική που υπήρχε στο Γενικό νοσοκομείο του Παρισιού το 1656, όταν δηλαδή στέγαζε τους μη χρήσιμους (λεπρούς, φτωχούς , τρελούς). Εδώ βρίσκεται και το κέντρο της ιδεολογίας της μηδενικής ανοχής, με το ταυτόχρονο τέλος της αρχής της αναλογικότητας της ποινής. Έτσι δεν είναι περίεργη η λογική των ιδιωτικών φυλακών (που στην Ελλάδα δημιουργούνται με την σύμπραξη ιδιωτικού και κρατικού κεφαλαίου) που είναι ένα βήμα πριν την ιδιωτικοποίηση της τιμωρίας.

Είναι ακριβώς αυτό το οικονομικό και πολιτικό καθεστώς που παράγει τα εγκλήματα. Θεωρούμε τη δικαιοσύνη όχι μόνο ταξική αλλά αγοραία και κυριαρχική. Η νέα ιδεολογική και ηθική τάξη των δυτικών κοινωνιών -και της ελληνικής βεβαίως- περνάει σταδιακά στα χέρια των μηχανισμών καταστολής και της δικαστικής εξουσίας. Αποτέλεσμα είναι να βρίσκονται στο στόχαστρο οι διαφωνούντες, οι παραβάτες, οι αμφισβητίες, κάθε νομικής και πολιτικής νόρμας.

Η συντριπτική πλειοψηφία των παραβάσεων και εγκλημάτων, σήμερα είναι προιόν ενός συγκεκριμένου ιδεολογικοπολιτικού μοντέλου οργάνωσης και πειθάρχησης των κοινωνιών, καθώς ελάχιστα είναι τα εγκλήματα ατομικής διαταραχής ή κοινωνικών δυσλειτουργιών.

Είναι γεγονός εδώ και χρόνια ότι όσοι εμπλέκονται με τα ζητήματα των φυλακών και της απονομής δικαίου που οδηγούν σε αυτές, αποτελούν ένα σκληρό και αδίσταχτο υποσύστημα όπου η εκμετάλλευση, ο εξευτελισμός και εντέλει η εξόντωση των κρατουμένων και των συγγενών τους αποτελεί τη βασική συνθήκη του, αφού το χρήμα, οι εκβιασμοί, οι εξαγορές και η ανέλιξη αποτελούν την πιο ήπια εκδοχή του. Τα αιτήματα που παραμένουν προς διεκδίκηση όπως καλύτεροι όροι διαβίωσης, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, νοσοκομειακή κάλυψη, ποιότητα φαγητού, γενίκευση των αδειών και διεύρυνση των όρων τους, επιεικέστερους όρους για αναστολή ποινής, δεν αρκούν για να αναιρέσουν τον τιμωρητικό χαρακτήρα του εγκλεισμού και της φυλάκισης.

Στην κατεύθυνση της αποδόμησης αυτού του μεσαιωνικού σωφρονιστικού συστήματος οι προτάσεις μας είναι σαφείς και συγκεκριμένες:

· Τριετής αμνήστευση ποινών (να αφαιρούνται τρία χρόνια από την εναπομείνουσα ποινή του κάθε κρατούμενου αφού προηγουμένως έχουν υπολογιστεί τα 3/5 και αφού έχει αφαιρεθεί ο χρόνος εργασίας του)

Ένας ολόκληρος προπαγανδιστικός μηχανισμός προσπαθεί να μας πείσει για την αύξηση της εγκληματικότητας και την ανάγκη αντιμετώπισής της με ακόμα πιο σκληρά μέτρα. Ωστόσο, η συντριπτική πλειοψηφία των φυλακισμένων αποτελείται από τοξικοεξαρτημένους, μετανάστες και πρώην κρατούμενους. Η παραβατικότητα (κλοπές, διαρρήξεις, διακίνηση ή κατοχή ναρκωτικών, άλλες μικροπαραβάσεις) που δημιουργούν αυτές οι ομάδες είναι ευθέως αντίστοιχο αποτέλεσμα της κοινωνικής τους θέσης και της νομικής τους υπόστασης. Είναι δηλαδή χαμηλής έντασης εγκληματικότητα αλλά κυρίως ελέγξιμη και ανακυκλούμενη. Η τριετής αμνήστευση των ποινών όχι μόνο θα αποσυμφόριζε τις φυλακές και θα έδινε τέλος στη συζήτηση για νέες που δημιουργούνται κυρίως με όρους ασφάλειας και καταστολής, και όχι καλύτερων συνθηκών.

· Κατάργηση του εξευτελιστικού όρου των 4/5 για τα ναρκωτικά και τον λεγόμενο αντιτρομοκρατικό νόμο (άρθρο 5 και 187.1, αντίστοιχα) και να ισχύουν τα 3/5 όπως και στις υπόλοιπες καθείρξεις

Τα τελευταία χρόνια η σκόπιμη σύγχυση τρομοκρατικής απειλής και εγκληματικότητας δημιουργεί τα φοβικά σύνδρομα που τόσο έχει ανάγκη η εξουσία για να επιβάλλει σε όλο το πλέγμα των κοινωνικών σχέσεων τις νέες μεταβολές που δημιουργεί η παγκόσμια επιλογή της κατάστασης έκτακτης ανάγκης με ότι αυτό συνεπάγεται σε επίπεδο δικαίου, διεκδικήσεων, δικαιωμάτων και ελευθεριών.

· Μη προφυλάκιση διαδηλωτών

Σήμερα η προφυλάκιση με τα διογκωμένα κατηγορητήρια και τη σκλήρυνση της στάσης των δικαστών, έναντι μιας «ηθικής πολιτικής ορθότητας», αποτελούν βασική κατεύθυνση εκδίκησης και εξόντωσης των δικαστικών μηχανισμών απέναντι σε όσους αντιστέκονται στην εξουσία.

Εκεί όμως που παίρνει χαρακτηριστικά ομηρίας και προληπτικής καταστολής είναι η ανεξέλεγκτη και χωρίς στοιχεία προφυλάκιση διαδηλωτών. Είναι μια πολιτική επιλογή που στην ουσία αρνείται τη διαλεκτική – πολιτική σχέση μεταξύ κοινωνίας και εξουσίας. Η διαδήλωση μαζί με την απεργία (προφανώς και άλλα μέσα) είναι η μόνη διαδικασία όπου εκφράζεται αυτή η σχέση. Είναι όρος ολοκληρωτισμού όταν συμμετέχοντες ή διοργανωτές σε αυτές τις διαδικασίες βρίσκονται προφυλακισμένοι ουσιαστικά με πολιτική απόφαση. Η δικαιοσύνη ήταν πάντοτε ζήτημα ταξικών συσχετισμών… ας δημιουργήσουμε τους συσχετισμούς.

Αντιεξουσιαστική Κίνηση

Comments are closed.