Ι

Καμμιά παγκόσμια ενεργειακή κρίση δεν υπάρχει. Το Φυσικό αέριο και η ηλεκτρική ενέργεια που από προϊόντα  για κάλυψη ενεργειακών αναγκών “μεταλλάχθηκαν” σε προϊόντα χρηματιστηρίου και καθορίζονται οι τιμές τους όχι από την αυξομείωση της παραγωγής αλλά από την τυχοδιωκτική  συναλλαγή των μεγάλων χρηματιστηριακών “παικτών”. Η τιμή τους διαπραγματεύεται σε χρηματιστηριακούς κόμβους αντικαθιστώντας και αυτη την “ιερή” καπιταλιστική συνθήκη της Αξίας (προσφοράς και ζήτησης) με την ωμή κερδοσκοπική διαπραγμάτευση . Τά κράτη και οι κυβερνήσεις φρόντισαν για αυτό ιδιωτικοποιώντας όλες τις δομές της ενέργειας  και οι οποίες λειτουργούν με ιδιωτικά οικονομοκά κριτήρια. Έκτοτε το χρηματηστηριακό κεφάλαιο είναι αυτό που παράγει την κυρίαρχη πολιτική και οι κυβερνήσεις έμειναν με την στυγνή κυβερνησιμότητα και την διαχειρισιμότητα μιας πολιτικής που παράγουν οι κερδοσκόποι του κεφαλαίου. Οι μάσκες έπεσαν μπροστά στην κοινή πλέον διαπίστωση  ότι ο αχαλίνωτος και ανεξέλεγκτος καπιταλισμός είναι αυτός που οδηγεί την καταστροφική κούρσα της κερδοσκοπίας στο πλανητικό αδιέξοδο και στην αφαίμαξη που υφίσταται οι κατώτερες τάξεις  απο τις οποίες μαζεύουν και συγκεντρώνουν τα κέρδη οι αιματοβαμμενοι κερδοσκόποι

                                                             ΙΙ

Στην παρούσα συγκυρία στην Ελλάδα κάποια πράγματα γίνονται ξεκάθαρα:  Πρώτον το Φυσικό Αέριο που συμμετέχει και στην ηλεκτροπαραγωγή αποθηκεύεται σε ιδιωτικούς κόμβους  για να πωληθεί στη χώρα ή στο εξωτερικό ανάλογα με την τιμή που θα έχει διαμορφωθεί απο τα εικονικά χρηματιστηρια. Μόνο ο όμιλος Μυτιληναίουέχει ήδη τρείς μονάδες αποθήκευσης και εμπορίας φυσικού αερίου (Αντίκυρα, διυλιστήρια των Αγίων Θεοδώρων ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ) με εμπορικό βραχίονα την Protergia .Σε αυτή ακριβώς τη συγκυρία η ΔΕΗ τεμαχίζεται και ιδιωτικοποιείται προκειμένου να παραμείνει ανίσχυρη μπροστα στο ιδιωτικό κεφάλαιο και αυτά, χωρίς να παραβλέπουμε πως η ΔΕΗ κουβαλάει στην πλάτη της σκάνδαλα και περιβαλλοντικά εγκλήματα: από τα λιγνιτορυχεία και τις πόλεις της Β. Ελλάδας που θερίζει ο καρκίνος, μέχρι τα φαραωνικά φράγματα που έσβησαν από το χάρτη χωριά και εύφορες εκτάσεις και προκάλεσαν αλλαγές ακόμη και στο μικροκλίμα (βλ. Κρεμαστά και Μεσοχώρα).

Δεύτερον, δεν υπάρχει καμία αυτορρύθμιση της αγοράς που μπορεί να λειτουργήσει υπέρ της κοινωνίας. Εδώ και δεκαετίες η ενέργεια έχει μετατραπεί σε χρηματιστηριακό προϊόν, υποκείμενη στις διακυμάνσεις ενός καπιταλισμού- καζίνο, και τώρα τις συνέπειες καλούμαστε να τις πληρώσουμε εμείς. Τρίτον, οι κυβερνήσεις που διαχειρίζονται την κατάσταση στην Ελλάδα της λιτότητας, λίγο-πολύ κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος, συμβάλλοντας στην ολοκληρωτική διάλυση κάθε ίχνους κοινωνικής πολιτικής και προστασίας

                                                                      III

         

                                                 Η Κρατική επίθεση- προετοιμασία

Ξεκινώντας από την εργασιακή νομοθεσία η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έκανε ξεκάθαρες τις προθέσεις της, αλλά και την πλήρη αποκοπή της από την πραγματικότητα που βιώνει η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Ήταν η περίοδος όπου ακούσαμε πως οι απλήρωτες υπερωρίες θα μπορούσαν να μετατραπούν σε ρεπό, χρήσιμα για το «μάζεμα των ελιών» και πως το οκτάωρο είναι «παρωχημένο», όπως μας πληροφόρησε ο σκληραγωγημένος από την εργασία Κυριάκος Μητσοτάκης. Και τα εισοδήματα των μισθωτών; Η Ελλάδα, την δεκαετία που ακολούθησε την οικονομική κρίση και τις μνημονιακές πολιτικές, έγινε η χώρα με τη δεύτερη μεγαλύτερη μείωση των ωρομισθίων, της τάξης του 12.12%. Η «Γενιά των 700 ευρώ» έγινε η γενιά των 650 μεικτών και των 558 καθαρά, σε ένα εργασιακό τοπίο όπου φράσεις όπως «δώρα Χριστουγέννων – Πάσχα» και «πληρωμένες υπερωρίες» μοιάζουν με ανέκδοτα. Κι αν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ εν όψει των εκλογών προχώρησε στον εμπαιγμό των εργαζομένων με την επιδοματική πολιτική των επιδομάτων ενοικίου και τα ΚΕΑ, η παρούσα κυβέρνηση πάει ένα βήμα παρακάτω με την ιλιγγιώδη αύξηση της τάξης του 2% που αντιστοιχεί σε 13 ευρώ ή 4 καφέδες και ένα μέτριο φιλοδώρημα

                                                              IV   

Μέσα στον τελευταίο χρόνο, η ΔΕΗ έχει αυξηθεί κατά 200%, ενώ προβλέπεται να αυξηθεί κι άλλο μέσα στο χειμώνα. Μαζί με την αύξηση, η εταιρία εισάγει και νέες πρακτικές, με τις εισπρακτικές να παρενοχλούν κόσμο με το παραμικρό χρέος, ενώ τους είναι πολύ πιο εύκολο πλέον να κόψουν την παροχή ρεύματος. H αύξηση είναι συνολικότερη στον τομέα της ενέργειας, καθώς επηρεάζει και τις τιμές των καυσίμων. Όσον αφορά στις τηλεπικοινωνίες, η χώρα μας έχει από τους πιο ακριβούς παρόχους, ειδικά σε σχέση με την ποιότητα του δικτύου. Από την άλλη το . Οι αυξήσεις στον τομέα της ενέργειας συμπαρασύρουν και την τιμή όλων των βασικών αγαθών. Από το κόστος του ψωμιού, έως εκείνο των βασικών ειδών υγιεινής, η αξιοπρεπής διαβίωση φαίνεται να απειλείται. Με τις ευλογίες του κράτους, που ξεπουλάει τα πάντα, οι βασικές ανάγκες εναποτίθενται στα χέρια των εταιρειών – καρτέλ, οι οποίες αδιαφορούν πλήρως για την ανθρώπινη ζωή και ξεφτιλίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Τα παραδείγματα είναι χιλιάδες και δεν έχει πια κανείς την παραμικρή αμφιβολία ότι, για χάρη του κέρδους, οι μεγάλες επιχειρήσεις οδηγούν ελαφρά τη καρδία τους ανθρώπους στην απόλυτη εξαθλίωση.

                                                                    V

                                                                 ΣΤΕΓΑΣΗ

Με το κόστος ζωής να βρίσκεται σε αδιανόητα ύψη, σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση, η ελληνική κοινωνία βιώνει την πλήρη απουσία στεγαστικής πολιτικής. Θεσμοί όπως ο Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας μοιάζουν βγαλμένοι από ασπρόμαυρα στιγμιότυπα των επικαίρων, ενώ η βραχυπρόθεσμη μίσθωση έχει αφεθεί πέρα από κάθε ρυθμιστικό πλαίσιο, αφανίζοντας ολόκληρες γειτονιές, ιδιαίτερα στην Αθήνα. Ταυτόχρονα, μετά από 2 σχεδόν χρόνια πανδημίας, οι πλειστηριασμοί πρώτων κατοικιών διευκολύνονται χάριν του πλουτισμού μεσιτικών εταιριών κι έχουμε πλέον νέα, μισοανακαινισμένα διαμερίσματα για λίγους ή άδεια διαμερίσματα ενταγμένα σε πλατφόρμες τύπου Airbnb. Άνθρωποι εκδιώχνονται βίαια από σπίτια και ο νεοφιλελευθερισμός φροντίζει να τους κρατά μακριά από τις εξευγενισμένες γειτονιές, δίνοντας χώρο στο φαντασιακό της ομογενοποιημένης, ιδανικής πόλης.

                                                                 VI

 Η παγκόσμια χρηματιστηριακή ενεργειακή κρίση δημιουργείται και βαδίζει χέρι-χέρι με τις λογικές της προόδου και της ανάπτυξης. Το φαντασιακό της αδιάκοπης μεγέθυνσης της παραγωγής, της υπερκατανάλωσης, της μεγάλης κλίμακας του κράτους και του πολυεθνικού κεφαλαίου απέναντι στη δημοκρατική διαχείριση της κοινότητας αποτελούν συνιστώσες και προβλήματα που δεν μπορούν να κατανοηθούν εκτός της ιδεολογίας της συνεχούς ανάπτυξης. Για εμάς, ο στοχασμός πάνω στο ενεργειακό ζήτημα θα πρέπει να είναι κατ’ εξοχήν πολιτικός. Σε αντίθεση με τις αντιλήψεις της αριστεράς περί κρατικού σχεδιασμού και παραγωγισμού, και τις δεξιάς για αν’απτυξη και αυτορρύθμιση της αγοράς θεωρούμε ως άξονες για μια συνεπή απάντηση στις ενεργειακές προκλήσεις την αποκέντρωση, την απομεγέθυνση και την αυτοδιεύθυνση.

                                                                       VII

                                                                   Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Χιλή 2019. Μια αύξηση στην τιμή του εισιτηρίου του μετρό ήταν αυτή που πυροδότησε μια πολύμηνη εξέγερση, η οποία κατάφερε μέχρι και την αναθεώρηση του συντάγματος. Με το σύνθημα «ΔΕ ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΑΝΟ- ΝΙΚΟΤΗΤΑ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ» ο κόσμος οργανώθηκε οριζόντια και από τα κάτω, διεκδίκησε μαζικά τα δικαιώματά του, συγκρούστηκε με τις αρχές (οι οποίες σκότωσαν, τύφλωσαν, ξυλοκόπησαν και τραυμάτισαν σοβαρά εκατοντάδες πολίτες) και κατάφερε να χαλάσει τα σχέδια της εξουσίας, ανατρέποντας νόμους και στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα στην κυβέρνηση και σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Γαλλία 2018. Το περιβόητο κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων ξεκινάει στη Γαλλία με την αύξηση στις τιμές των καυσίμων. Αγανακτισμένος ο κόσμος κατέκλεισε δρόμους και πλατείες, οργανώθηκε με αντιιεραρχικά χαρακτηριστικά και αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και τοποθέτησε στο δημόσιο διάλογο ταξικά ζητήματα

Ελλάδα 2021. Μετά από δυο χρόνια καραντίνας κι ενώ προσπαθούμε να ξεμουδιάσουμε και να επαναφέρουμε την ανθρώπινη επαφή από τις οθόνες στο δημόσιο χώρο, αναρωτιόμαστε: ποια είναι η κανονικότητα που μας επιφυλάσσουν; Ένα αβάσταχτο κυνήγι των απολύτως απαραίτητων; Ένας χώρος και χρόνος απογυμνωμένοι από κάθε στοιχείο δημιουργικότητας και ελευθερίας; Μια μοναχική ζωή χωρίς προοπτική σύναψης ουσιαστικών σχέσεων; Πώς μπορεί άλλωστε να επιτευχθεί η ανθρώπινη επαφή όταν όλες οι κοινωνικές σχέσεις και οι αξίες στρέφονται γύρω από την κατανάλωση; Πώς να μην βιώνει το άτομο έντονο στρες και άγχος , να μην προκύπτουν ζητήματα ψυχικής υγείας από όλη αυτή τη πίεση και την επισφάλεια ; Πώς μπορούμε να μιλάμε για απελευθερωμένο δημόσιο χώρο όταν το ρεύμα, το νερό, τα ποτάμια, οι πλατείες, τα πεζοδρόμια και ο ίδιος μας ο χρόνος ιδιωτικοποιούνται; Ας εμπνευστούμε από τα παραδείγματα που μας δίνει η παγκόσμια σκηνή! Όσο πιο έντονη γίνεται η επίθεση κράτους και κεφαλαίου απέναντι στο άτομο, τόσο πιο επιτακτικός γίνεται ο κοινωνικός έλεγχος από αυτό-οργανωμένα κινήματα και η αυτοδιαχείριση της ζωής γίνεται μονόδρομος. Είναι ευθύνη μας να αντισταθούμε στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας: απ’ τον αγώνα ενάντια στην υποτίμηση της ζωής μέχρι την κοινωνική διαχείριση της ενέργειας και των αγαθών• να συναντηθούμε στις συλλογικές διαδικασίες στους χώρους εργασίας και στο πανεπιστήμιο• να ξεκινήσουμε συνελεύσεις στις γειτονιές και στις πλατείες• να στελεχώσουμε τα σωματεία βάσης και τους κοινωνικούς μας χώρους. Απέναντι στον εξευτελισμό και την υποτίμηση της ζωής μας, να φτιάξουμε την κοινωνία μας με τους δικούς μας όρους.

Comments are closed.