15034214_10209421687397226_1430404650_oΘα μπορούσαμε να μιλήσουμε για νεκρούς. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για ηρωικούς ανθρώπους. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για αγώνες που κερδήθηκαν. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μια σημερινή ήττα σε σχέση με το χθες. Θα μπορούσαμε να πούμε ό,τι θα παίξει στις ειδήσεις των οκτώ. Για μας όμως δεν είναι αυτό η 17 Νοέμβρη.
Πολλοί έχουν μιλήσει για το πολυτεχνείο, αλλά τελικά ποιοι από αυτούς έχουν κάτι να πουν;  Κάποιοι διεκδικούν έναν αγώνα σαν να είναι δικός τους την στιγμή που εκείνη την μέρα  τον καταγγέλλανε. Άλλοι χτίσανε όνομα και καριέρες πάνω σε έναν αγώνα και έφτιαξαν το δικό τους βουλευτικό προφίλ. Οι περισσότεροι από εμάς  δεν ήμασταν εκεί. Γιατί μιλάμε λοιπόν για το πολυτεχνείο;
Γιατί το πολυτεχνείο ήταν η πρώτη αμεσοδημοκρατική συνέλευση στην χώρα, που έγινε με σκοπό να διεκδικήσει το δικαίωμα στην ελευθερία. Γιατί έδειξε  ότι ένας κόσμος μπορεί να φτιαχτεί από εμάς για εμάς. Γιατί οι αγωνιστές του δεν είναι τυχαίες αναφορές σε μία σχολική γιορτή, αλλά καθημερινοί άνθρωποι που μπορεί να έχουμε γνωρίσει, οι οποίοι  πάλεψαν για το αυτονόητο. Είναι ο αγώνας πολλών ενάντια σε λίγους με όπλα. Οι λίγοι που το εκμεταλεύτηκαν για να καρπωθούν την δικιά τους πολιτική υπεραξία, δεν αλλάζουν τον αγώνα των πολλών.
Το πολυτεχνείο είναι ακόμα εδώ. Αλλά δεν είναι σαν γιορτή. Πλέον, ούτε καν σαν ανάμνηση. Είναι εδώ γιατί οι καιροί το χρειάζονται. Σαν κοινωνία έχουμε παρατήσει τον αγώνα και έχουμε παραδοθεί στην ελπίδα. Τώρα, περισσότερο από ποτέ χρειαζόμαστε το πολυτεχνείο.
Έχουμε εγκαταλείψει τα κεκτημένα μας. Οι ώρες εργασίας συνεχώς αυξάνονται ενώ ο μισθός πέφτει. Τα δώρα, οι άδειες και οι συντάξεις έχουν πάει περίπατο μαζί με το οκτάωρο. Τα φυσικά αγαθά γίνονται βορά στο βωμό του κέρδους.  Η ακροδεξιά έχει πάρει κεφάλι , ενώ η αριστερά έχει γίνει άλλη μία παρωδία του εαυτού της. Οι ΜΚΟ έχουν πάρει το ρόλο του «ήρωα» και ας κάνουν τα στραβά μάτια όταν δεν τις παίρνουν οι κάμερες. Τα ανθρώπινα δικαιώματα καθημερινά βρίσκονται υπό αμφισβήτηση, με τόσο έντεχνο τρόπο που ακόμα και μια χούντα θα ζήλευε. Ενώ η προσφυγική κρίση μαίνεται, το φάσμα του ολοκληρωτισμού σκοτεινιάζει την Ευρώπη. Υψώνονται φράχτες όπως στον Έβρο που επανέρχεται το αστυνομικό κράτος. Αλλά και τον υπόλοιπο κόσμο με τα αυταρχικά καθεστώτα σε Ρωσία και Τουρκία να θωρακίζονται, με την επάνοδό του ρατσισμού στις ΗΠΑ, με τον πόλεμο στη μέση Ανατολή.   Μπορεί εδώ πλέον ο εχθρός να μην κρύβεται πίσω από τανκς, αλλά έχει καταφέρει  πολύ περισσότερα.
Σε μια τέτοια περίοδο λοιπόν, πρέπει να θυμηθούμε τι μπορούμε να κάνουμε κι αυτό γιατί δεν υπάρχει κάτι που δεν μπορούμε να καταφέρουμε όλοι μαζί. Το παρόν είναι αποτέλεσμα του χθες, αλλά σε αυτό το παρόν εμείς μπορούμε να χτίσουμε το αύριο. Χωρίς κόμματα, χωρίς παρατάξεις με μόνο στόχο την ελευθερία.
-Καλούμε στην πορεία που θα γίνει για το πολυτεχνείο στις 17/11 στις 18:00 στην Δόμπολη.
ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΑ – ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ
(ανοιχτή συνέλευση κάθε Πέμπτη στις 19:00 στον ΕΚΧ Αλιμούρα, Γιοσέφ Ελιγιά 20)
*Θα ακολουθήσει καφενείο στην Αλιμούρα.

Write A Comment

eighteen − 9 =