Τα ξημερώματα της 13ης Φεβρουαρίου, ήρθε να προστεθεί στην τεράστια λίστα με τις κρατικές δολοφονίες προσφύγων και μεταναστών , ένα ακόμα ναυάγιο στον ποταμό Έβρο. Στο συγκεκριμένο περιστατικό βρέθηκαν νεκρά δύο παιδιά και η μητέρα τους ενώ γίνεται λόγος και για σημαντικό αριθμό αγνοούμενων. Πρόκειται για μία από τις πολλές περιπτώσεις ανθρώπων, οι οποίοι επέλεξαν τον δρόμο της προσφυγιάς προκειμένου να γλιτώσουν από τις διώξεις και τα πογκρόμ του τουρκικού κράτους. Τα περιστατικά αυτά τείνουν να αποτελέσουν κανονικότητα, στον βωμό των κρατικών συμφερόντων Ελλάδας, Τουρκίας και Ε.Ε. Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος στην τουρκιά οι διώξεις και η γενικότερη αλλά και πολυμέτωπη, κατασταλτική επίθεση του φασιστικού καθεστώτος Eρντογάν έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.

Οι φυλακίσεις οι απολύσεις και οι βασανισμοί οποιουδήποτε ατόμου, κρίνεται ως διαφονούντας και επικίνδυνος για την κυβέρνηση αποτελούν καθημερινότητα για τον λαό της τουρκίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, αποτελεί η περίπτωση των εκπαιδευτικών Νουριγιέ Γκιουλμέν, και Σεμίχ Οζακτσά οι οποίοι πραγματοποίησαν απεργία πείνας μέχρις εσχάτων αντιστεκόμενοι στο κύμα απολύσεων της κυβέρνησης ΑΚP. Δε θα μπορούσε φυσικά να ξεφύγει από το στόχαστρο του τουρκικού επεκτατισμού και ο κουρδικός λαός.

Ένας λαός ο οποίος μέσα από τις αυτόνομες κοινότητες της Ροζάβα κάνει πράξη, εν μέσω πολέμου τα ιδανικά της αντίστασης, της άμεσης δημοκρατίας και της αυτοθέσμισης έχοντας βιώσει την απόλυτη καταπίεση. Σε μία σειρά βάναυσων στρατιωτικών επιθέσεων έρχεται να προστεθέι και η πιο πρόσφατη στο Αφρίν η οποία έχει βρει απέναντι της την ηρωική αντίσταση του ανυπότακτου λαού ων κούρδων Αξίζει να αναφερθεί επίσης η προσπάθεια εδραίωσης και διάχυσης της φασιστικής ρητορικής του τουρκικούς κράτους και στην πολυπολιτισμική Θράκη, μέσω του προξενείου στην Κομοτηνή. Το προξενείο διαχρονικά προσπαθεί να σπείρει το μίσος και το δηλητήριο του τουρκικού εθνικισμού στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς της Θράκης με την παράλληλη δημιουργία κλίματος διχόνοιας μεταξύ των κατοίκων.

Η απάντηση της ελληνικής άρχουσας τάξης, γύρω από το ζήτημα της έλευσης προσφύγων και μεταναστών στα εδάφη της είναι-χωρίς να μας προκαλεί εντύπωση η αύξηση της επιτήρησης και της καταστολής. .Πέρα από την ύπαρξη του φριχτού κατασκευάσματος του φράχτη στις Καστανιές Έβρου στο μοναδικό χερσαίο σύνορο ελλάδας-τουρκίας, το τελευταίο διάστημα πραγματοποιήθηκε μεγάλη αύξηση του αριθμού των συνοριοφυλάκων. Ενάντια σε κάθε κρατική μεθόδευση, που υποβιβάζει την ανθρώπινη υπόσταση, χρησιμοποιώντας το δόγμα ΄΄τάξη και ασφάλεια’’, με σκοπό την αυτοσυντήρηση της εξουσίας, καλούμαστε να προτάξουμε τις αξίες της αλληλεγγύης που δεν γνωρίζουν ούτε σύνορα ούτε εθνότητες και να δώσουμε συλλογικές απαντήσεις. Ο αγώνας ενάντια σε σύνορα και εθνικισμούς επιβάλλεται να είναι συνεχής και ανυποχώρητος. Το κίνημα αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστες έχει είδη δώσει τις πρώτες απαντήσεις με την δημιουργία δομών στέγασης και υποδοχής με σαφή αντιιεραρχικά χαρακτηριστικά αγωνιζόμενο από κοινού με αυτούς τους ανθρώπους κι όχι ως αυτόκλητος σωτήρας/λυτρωτής.

ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ
ΣΤΟΝ ΦΡΑΧΤΗ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΤΟ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΧΤΙΖΕΤΑΙ  Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΕΥΡΩΠΑΙΟΥ
ΣΥΛΟΓΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΗ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥΣ

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ

Comments are closed.