ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ, ΑΣ ΓΙΝΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Χρόνο με τον χρόνο επιβεβαιώνεται η παραπάνω φράση και αναγκαιότητα. Σε σημείο όπου για το Κράτος η κοινωνία να νοείται όντως σαν ένα τίποτα με τον πιο άμεσο και απεχθή τρόπο. Καταστολή, θανατοπολιτική στα σύνορα, αδιαφορία για τις ανθρώπινες ζωές, απαγορεύσεις κ.ο.κ. Μία στατιστική, ένα μετρήσιμο μέγεθος, ανάμεσα στα πόσα άλλα.

Που βρισκόμαστε, όμως, τον Σεπτέμβριο του 2021;

Ήδη από τον προηγούμενο χρόνο βιώνουμε την αναλγησία και την εκμετάλλευση της ειδικής συνθήκης της πανδημίας από το Κράτος. Με τον πολιτικό χρόνο και τα δρώμενα να έχουν γίνει αρκετά πιο πυκνά τα τελευταία χρόνια, η συγκεκριμένη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης διαφαίνεται προσχηματική, διαρκής και συνεχής. Με μία κυβέρνηση που αρκείται μονάχα αυτάρεσκες δηλώσεις και μια επικοινωνιακή διαχείριση των πάντων με την σημαντική συμβολή καλοθελητών σε θέσεις εξουσίας και φυσικά των ΜΜΕ, χτίζοντας μέσω της προπαγάνδας πλαστές εικόνες για την πραγματικότητα.

Το μόνο στο οποίο φρόντισε να επενδύσει το Κράτος είναι η προστασία του, των διαχειριστών του και του κεφαλαίου. Με αστυνομοκρατία, εθνικισμό, οικονομικά σκάνδαλα κατασπατάλησης δημοσίου χρήματος, απευθείας αναθέσεις, νομοσχέδια φιλικά προς κάθε αρπαχτικό αφεντικό και εταιρεία που ονομάζονταν χωρίς καμία ντροπή και ως “φιλικά ως προς τον εργαζόμενο ή το περιβάλλον”.

Στον αντίποδα τα Κράτη, όχι μόνο σε τοπικό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο, έχουν χάσει το αίσθημα “ασφάλειας” που δημιουργούσαν και απολάμβαναν ως οντότητα καθορισμού, λειτουργίας και οργάνωσης των κοινωνικών σχέσεων και της ζωής. Προσπαθούν κάθε τόσο να το ανακτήσουν με τους γνωστούς-διαχρονικούς μύθους γύρω από τα έθνη-κράτη μέσω του εθνικισμού και της ξενοφοβίας, χτίζοντας επικοινωνιακά ως “εχθρούς” είτε κοινωνικές ομάδες είτε ολόκληρα άλλα κράτη.

Ένα καλοκαίρι μες τις φλόγες

Όπως προείπαμε τα γεγονότα τρέχουν συνεχώς. Έπειτα από το άνοιγμα της χώρας για χάρη της τουριστικής βιομηχανίας με παντελώς ελλιπή μέτρα κατά της διάδοσης της πανδημίας για ακόμη μια χρονιά, οι πυρκαγιές του Αυγούστου ξύπνησαν εφιαλτικές μνήμες. Επιβεβαιώνοντας ουσιαστικά πως η μόνη διαχείριση που γίνεται είναι επιφανειακή και για τα μάτια του κόσμου, μιας και αρκετές πυρκαγιές δεν υπήρχαν για τα ΜΜΕ σε κάποιες περιπτώσεις ενώ βρισκόταν εκτός ελέγχου.

Εκατομμύρια στρέμματα καμένα, οικόπεδα, σπίτια και κροκοδείλια δάκρυα από τους κρατικούς διαχειριστές που το μόνο που είχαν να πουν ήταν ένα ” Εκκενώστε” μπροστά στην καταστροφή, έπειτα από την ελλιπέστατη “προσπάθεια” που κατέβαλλαν αφού είχαν βάλει πρώτα το λιθαράκι για να γίνουν όλα αυτά με τα νομοσχέδια που πέρασαν και την αδιαφορία τους ως προς βασικούς φορείς και υπηρεσίες. Χαρακτηριστικά ήταν και τα όποια λόγια του Πρωθυπουργού και στελεχών της ΝΔ λέγοντας πως “δεν μπορεί κάθε πολίτης να περιμένει ένα ελικόπτερο πάνω από το κεφάλι του”, ενώ ουσιαστικά υπήρχαν καταγγελίες πως άφησαν τόπους να καούν και δεν πετούσαν καν εναέρια μέσα για την κατάσβεση τους. Υπενθυμίζοντας για άλλη μια φορά πως το μόνο που έχουμε είναι η μία τον άλλο και πως δεν χρειάζεται κανένα κράτος για να κάνουμε τα αυτονόητα.

Απ’ αυτό, τον θάνατο δηλαδή, είχαμε και κερδισμένους. Εταιρείες έχουν αναλάβει την αποψίλωση και αναδάσωση των περιοχών με τα λεφτά να ρέουν όπως πάντα και μόνο για επικοινωνιακούς λόγους μιας και όλος αυτός ο σχεδιασμός θα γίνει χωρίς κάποια διαβούλευση με τις τοπικές κοινωνίες και άλλους αρμόδιους φορείς και επιστήμονες.

Από τον θάνατο της φύσης στην πατριαρχία του θανάτου

Τον τελευταίο χρόνο, ειδικά, παρατηρείται “έξαρση” και στα έμφυλα περιστατικά βίας ή τουλάχιστον στην ευρύτερη γνωστοποίηση τους. Το “λοκντάουν” δεν βιώνεται το ίδιο απ’ όλες. Δεκάδες γυναικοκτονίες και νεκρές γυναίκες από τους ανθρώπους που έχουν τα κλειδιά του σπιτιού τους, εγκλωβισμένες σ’ ένα καθημερινό κακοποιητικό περιβάλλον. Μία κατάσταση η οποία αντιμετωπίζεται με την πλήρη απαξίωση και αδιαφορία από την Πολιτεία και την ΕΛ.ΑΣ., που είναι εκεί μόνο για να προστατεύουνε τον θύτη. Από την Κάρολάϊν και τις νομικές οδηγίες του Μπαλάσκα για γυναικοκτόνους. Τον μαστροπό αστυνομικό στην Ηλιούπολη όπου το θύμα αναγκάστηκε να υπομείνει πόσες ώρες επίμονων ερωτήσεων στο Τμήμα χωρίς καμία επικοινωνία με κανένας και καμία. Μέχρι και τα καθημερινά περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, όπου οι μπάτσοι στην καλύτερη αδιαφορούν και αντιμετωπίζουν το γεγονός ξυλοδαρμού μιας γυναίκας μέσα στο ίδιο το σπίτι της ως μία στάση για παρέκκλιση για ησυχία σε συνεννόηση πάντα με τον θύτη. Όλα αυτά δημιουργούν ένα περιβάλλον ακόμα πιο ασφυκτικό και επικίνδυνο για τις θηλυκότητες και απ’ την άλλη πιο προστατευτικό για τους κακοποιητές .

Η ειδική διαχείριση της πανδημίας

Η πανδημία του SARS-CoV-2 συνδέεται πλέον με μία παγκόσμια υγειονομική κρίση και τη μεγαλύτερη πρόκληση μετά το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Το βασικό μίγμα ενεργειών στις περισσότερες χώρες για την διαχείριση της κρίσης και την επιβράδυνση εξάπλωσης του ιού ήταν οι περιορισμοί ή/και καθολικές απαγορεύσεις κυκλοφορίας, η απομόνωση των πολιτών, η αναστολή της εκπαιδευτικής διαδικασίας κλπ. Μέτρα που εφαρμόστηκαν με απόλυτα αστυνομικούς έως και στρατιωτικούς όρους. Τα πρόστιμα, οι συλλήψεις, το κυνηγητό των νέων ανθρώπων στο εσωτερικό και οι στρατιωτικές δυνάμεις στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα απέναντι σε άοπλους, νέες και μωρά παιδιά διαμόρφωσαν το αφήγημα ασφάλειας του ελληνικού κράτους. Μέτρα τα οποία ήρθαν για να μείνουν «ακινητοποιώντας» την κοινωνία. Γιατί ο στόχος ήταν οι άνθρωποι να μην συναντηθούν, να μην αλληλοεπιδράσουν, να μην αμφισβητήσουν. Στόχος ήταν η απόλυτη σιγή απέναντι στην επέκταση της εξουσίας σε κάθε πτυχή της ζωής μας και σε σπιθαμή του δημόσιου χώρου, ως κληρονομιά της πανδημίας. Η διαχείριση της πανδημίας από την κρατική εξουσία έχει ως στόχο να επιβάλλει με τον πλέον απόλυτο τρόπο τις κοινωνικές σχέσεις με όρους ασθένειας και υγείας. Να απογυμνώσει οριστικά την πολιτική διάσταση στην ανθρώπινη ύπαρξη, με τη βιολογική ζωή και μόνο να θεωρείται το θεμέλιο της πολιτικής. Και η υγεία να αποκτά νόημα μόνο για την παραγωγή και την κατανάλωση.

Κράτος και αγορά επένδυσαν στον φόβο για την διαχείριση της υγειονομικής κρίσης. Με την καταστολή από την μία και την εκτίναξη του κόστους ζωής από την άλλη. Από την αρχή της πανδημίας τα είδη προστασίας (μάσκες, αντισηπτικά, γάντια κτλπ) ήταν απλησίαστα και για λίγους. Ακόμη και τα νοσοκομεία βρέθηκαν αντιμέτωπα με αυτή την απειλή. Σήμερα σε συνέχεια αυτής της πολιτικής το κόστος ζωής εκτινάσσεται στα ύψη με βασικά αγαθά να γίνονται συνεχώς πιο ακριβά από την τροφή και την ενέργεια μέχρι τη στέγαση και την παιδεία. Την ίδια στιγμή η εμβολιακή κάλυψη που αποτελεί ένα από τα βασικά εργαλεία αντιμετώπισης και περιορισμού της εξάπλωσης της Covid-19 γίνεται η ίδια εργαλείο αποκλεισμών. Οι πολυεθνικές στον κλάδο της υγείας διατηρούν τις πατέντες και η Δύση το μονοπώλιο στην διάθεση τους απέναντι στις φτωχότερες χώρες. Ο εμβολιασμός μπαίνει και αυτός σε τροχιά τιμωρίας με την υποχρεωτικότητα, την ίδια στιγμή που για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες στα camps δεν έχει γίνει ούτε μία ενέργεια για το δικαίωμά τους να εμβολιαστούν. Μεσα σ’ όλα αυτά το μόνο που έχουμε για την αυτοπροστασία μας είναι η μία τον άλλον. Πράττοντας με συλλογική ευθύνη ό,τι είναι απαραίτητο για να μην βρεθούμε αντιμέτωποι με τον θάνατο και την αδιαφορία του Κράτους σε κάποιο υποβαθμισμένο νοσοκομείο.

Απέναντι σε όλα αυτά το διακύβευμα είναι καθαρό: Ή θα νικήσουμε το φόβο πάνω στον οποίο επενδύουν το κράτος και η αγορά ή θα νικηθούμε από αυτόν.
Και τα μηνύματα είναι ενθαρρυντικά με τελευταία τις φοιτητικές κινητοποιήσεις που ακύρωσαν την εγκατάσταση της πανεπιστημιακής αστυνομίας και τους κατοίκους στις γειτονιές που εναντιώθηκαν στην αστυνομική αυθαιρεσία. Γιατί οι άνθρωποι σε πείσμα της εξουσίας πάντα θα συναντιούνται και θα ανοίγουν δρόμους αλληλεγγύης απέναντι στους αποκλεισμούς και στη ρητορική του μίσους. Δεδομένου ότι οι μετατοπίσεις στην έκταση και στην κλίμακα της εξουσίας που συνδέονται με κρίσεις δεν μπορούν απλώς να αναιρεθούν, ο μόνος δρόμος για να ανασάνουμε είναι να σπάσουμε το κλοιό του φόβου και των αποκλεισμών, να αναμετρηθούμε με όσους επενδύουν στην ακινησία και διάλυση της κοινωνίας, να παλέψουμε για ζωή με νόημα και αντίσταση μέσα από τη συλλογική δράση και με δομές αλληλοβοήθειας απέναντι στη θανατοπολιτική του κράτους.

– ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΩΝ ΕΓΚΑΙΝΙΩΝ ΤΗΣ ΔΕΘ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

ΣΑΒΒΑΤΟ 11/9 ΣΤΙΣ 18:00, ΚΑΜΑΡΑ

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Comments are closed.