Χθες Τετάρτη κηδέψαμε στο χωριό της Αγ. Τριάδας στη Λειβαδιά τη Ρούλα και ήταν όλοι εκεί.

Οι συντρόφισσες που ήταν πλάι της ολημερίς στο δύσκολο στάδιο της νοσηλείας , σύντροφοι από τη Λειβαδιά από την Κρήτη, τη Γαύδο και φυσικά από την κατάληψη Πάτμου και Καραβίας και από το Νοσότρος στο οποίο υπήρξε πυλώνας για πολλά χρόνια. Μέχρι… εδώ ήταν και αυτό η Ρούλα το γνώριζε. Δεν είχε ανάγκη από μελλοντολογικά κουράγια γιατί η ίδια ήταν κάθε γράμμα της λέξης ΑΤΟΜΟ κάθε γράμμα της λέξης ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.

Στον τελευταίο αποχαιρετισμό ήταν όλοι εκεί, γιατί όλοι την ήθελαν μαζί τους στη ζωή και η Ρούλα τους ήθελε όλους. Είχε μια αγκαλιά χαράς για όλους και δεν απέκλεισε κανέναν ποτέ. Επέλεξε να δοκιμαστεί στη ζωή στα δύσκολα και στα όνειρα τα αντισυμβατικά.

Αναρχική από πολύ μικρή ηλικία διώχθηκε από τα σχολεία της περιοχής γιατί ήθελε να βλέπει το σύμβολό της γραμμένο στους τοίχους. Από τότε πήρε φωτιά και έγινε φωτιά η ίδια. Αναρχική, σε όλη της τη ζωή, της δέσμευσης της ευθύνης, του κόστους, σε πλήρη αντιστοιχία με τον χαρακτήρα και τον τρόπο ζωής της. Δεν έζησε μια ζωή. Κάθε λεπτό, κάθε ώρα βίωνε μια νέα ζωή γεμάτη πάθος και ένταση. Από τις αναρχικές ομάδες στη Λειβαδιά έπειτα στην Αθήνα ήρθαν τα σοβαρότερα προτάγματα της Αλληλεγγύης στους διωκόμενους από την καταστολή μέσα από ένα συνεχές πράττειν.

Αλλά και πρωταγωνίστησε σε ακόμα σοβαρότερα εγχειρήματα συμμετέχοντας στην Κατάληψη Πάτμου και Καραβίας ή οποία δεν άργησε να γίνει η πιο κοινωνική κατάληψη της χώρας. Και μετά ήρθε το Νοσότρος όπου έγινε θεμέλιο για τη διαχείριση και την ανάδυση του χώρου.

Οι άνθρωποι δεν αντικαθίσταται πόσο μάλλον η Ρούλα αυτό το μεγάλο λεβεντόπαιδο.

Εμείς να της ευχηθούμε η Αναρχία να την ταξιδεύει στη Μεσόγειο, στον Ατλαντικό, στον Ειρηνικό μέχρις ότου το ανθρώπινο γένος ζήσει το πάθος για ζωή σε μια γιορτή χωρίς αρχή και τέλος, όπως έζησε η Ρούλα.

Και να υποσχεθούμε ότι δεν θα την ξεχάσουμε ποτέ…

Comments are closed.