Η 8η ΜΑΡΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΗΣ, ΕΙΝΑΙ ΜΑΧΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΗ

Η 8η Μάρτη 1857 σηματοδοτήθηκε ως μέρα ορόσημο όπου ξεκίνησε μία σειρά από αλλεπάλληλους αγώνες γυναικών, διεκδικώντας την βελτίωση των εξευτελιστικών συνθηκών εργασίας και απαιτώντας ισότιμους μισθούς με τους άντρες. Έκτοτε, παρά τις κατακτήσεις και τους αγώνες γυναικών σε συλλογικό επίπεδο για την επίτευξη της γυναικείας χειραφέτησης, είναι φανερό ότι η πραγματικότητα, έτσι όπως διαμορφώνεται εξαιτίας του καταπιεστικού πατριαρχικού συστήματος, διαφέρει αρκετά από την απαλλαγμένη από έμφυλες καταπιέσεις και διακρίσεις ζωή που αγωνιζόμαστε να έχουμε.

Εν έτει 2022, μετράμε ήδη από τον προηγούμενο χρόνο τουλάχιστον 30 γυναικοκτονιες στον ελλαδικό χώρο. Αυτό από μόνο του φανερώνει ότι το πατριαρχικό οικοδόμημα καλά συντηρείται και διαιωνίζει τον σεξιστικό του ζόφο με όλες τις έμφυλες διακρίσεις που τον συνοδεύει. Σε μια κοινωνία όπου η γυναίκα αντιμετωπίζεται ως η «καλή σύζυγος και μάνα», το «ωραίο φύλο» και η «σωστή νοικοκυρά» ,η έμφυλη καταπίεση που βιώνει εντείνεται και έρχεται αντιμέτωπη διαρκώς με εξουσιαστικές και σεξιστικές συμπεριφορές ,από το σπίτι της και τις παρέες της μέχρι την εργασία της και τις γειτονιές της. Όταν δεν ανταποκρίνεται στον ρόλο που της έχει αποδοθεί από το πατριαρχικό σύστημα, στιγματίζεται, χλευάζεται, παρενοχλείται ή δολοφονείται.

Κατά την περίοδο της πανδημίας, αναδείχθηκε το λεγόμενο ελληνικό «MeToo», ανατρέποντας αρκετά δεδομένα και πρόσωπα από το πεδίο του αθλητισμού μέχρι του θεάτρου. Υποθέσεις παραβιαστικών συμπεριφορών, βιασμών ήρθαν στο φως και τα στόματα άνοιξαν. Κι αυτό επεκτάθηκε και σε άλλα κοινωνικά πεδία, δημιουργώντας ένα ανοιχτό έδαφος για να ακουστούν περισσότερες καταγγελίες. Είναι αυτό που λέμε: Ο φόβος άρχισε επιτέλους να αλλάζει πλευρά και η σιωπή έσπασε.

Στον αντίποδα, ΜΜΕ και Κράτος εξακολουθούν να προσπαθούν να παίξουν τον ρόλο τους στην διαμόρφωση της κοινής γνώμης γύρω από τέτοιες υποθέσεις, ξεπλένοντας συστηματικά τους θύτες, χαρακτηρίζοντας τις πράξεις τους ως μια «κακή στιγμή». Από την μία, ανάλογα την καταγωγή και την κοινωνική θέση του θύτη σε κάθε περίπτωση, η γυναικοκτονία και οι “πιο ακραίες σκηνές δολοφονίας που έχουν δει τα μάτια μας” βαφτίζονται ως “έγκλημα πάθους” ή “τραγωδία”, υποβαθμίζοντας με αυτό τον τρόπο το ίδιο το γεγονός της γυναικοκτονίας λόγω του φύλου. Από την άλλη, σκοταδιστικά “επιστημονικά συνέδρια” μαζί με την εκκλησία -που πάντοτε ήθελε να έχει την πλήρη εξουσία στα σώματα και στα θέλω των γυναικών- και προγράμματα “Προγεννητικής αγωγής” από την Νίκη Κεραμέως, εντείνοντας την προσπάθεια της κυριαρχίας για πλήρη εξουσιαστικό έλεγχο σε μία συντηρητική βάση πάνω στις ζωές και στις επιλογές κάθε γυναίκας.

Με αυτόν τον τρόπο, ενδυναμώνεται και η κοινωνική αναπαραγωγή της κουλτούρας του βιασμού σε όλα τα επίπεδα με τα αποτελέσματα της να είναι εμφανή σε κάθε θηλυκότητα και σώμα. Από την προσπάθεια επιβολής της ανδρικής εξουσίας στο γυναικείο σώμα μέχρι την παραβίαση των ορίων που έχουν θέσει οι ίδιες οι θηλυκότητες για τα σώματα τους. Μέσω της κουλτούρας αυτής, υποβαθμίζεται η σεξουαλική επίθεση και χαρακτηρίζεται ως ένα τυχαίο περιστατικό ή ως ένα λιγότερο σημαντικό, ξεπλένοντας με αυτόν τον τρόπο τον θύτη. Ακόμη, η κουλτούρα του βιασμού αρνείται επανειλημμένα να ακούσει με προσοχή την επιζήσασα βιασμού ή σεξουαλικής κακοποίησης και παρενόχλησης, η οποία αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά για το βίωμα της. Την ίδια στιγμή ενοχοποιείται και της γίνονται συστάσεις ή της δίνονται συμβουλές με φράσεις τύπου «Μην γυρνάς μόνη το βράδυ στο σπίτι» και «Πρόσεχε πως ντύνεσαι». Σε αυτό το σημείο, πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι κανένας άντρας δεν έχει λόγο να έχει άποψη για το τι θα κάνει μια γυναίκα με το σώμα της και, παράλληλα, αντί να δίνονται συμβουλές στις γυναίκες, θα πρέπει να λέγεται το αυτονόητο: οι άντρες να μη βιάζουν και να μην παρενοχλούν.

Απέναντι στον θάνατο και στην καθημερινή καταπίεση που βιώνουν οι γυναίκες ο δρόμος είναι ένας: η συλλογική ενδυνάμωση και οι καθημερινοί αγώνες ενάντια στο πατριαρχικό μοντέλο δόμησης της κοινωνίας. Μία μάχη που μπορεί να είναι δύσκολη αλλά χρειάζεται να είναι επίμονη, κόντρα σε θεσμούς και εξουσία, έχοντας στο πλευρό μας η μια την άλλη.

Καμία μόνη, κανένα μόνο απέναντι στον ζόφο που γεννά και αναπαράγει η πατριαρχία:

Στεκόμαστε αλληλέγγυες, η μια δίπλα στο άλλο,να δημιουργούνται ασφαλείς χώροι που θα αποτελούν πεδίο συνύπαρξης και εξωτερίκευσης βιωμάτων και σκέψεων, ενάντια σε κάθε εξουσιαστική συμπεριφορά που καθηλώνει και καταπιέζει τις ψυχές και τα σώματα μας.

Αντιπατριαρχική πορεία: Τρίτη 08/03 στις 19:00, Άγαλμα Βενιζέλου

  • Είμαστε γεμάτες οργή και η οργή μας θα σας πνίξει: καμία μόνη, καμία λιγότερη.

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Comments are closed.