Το εισηγητικό κείμενο για την εκδήλωση, με αφορμή το εφετείο της 17Ν, που πραγματοποιήθηκε στην Πάτρα στις 02/12/05.

Η γέννηση του αντάρτικου πόλης

Η γέννηση του αντάρτικου πόλης μπορούμε να πούμε πως ήταν μια απέλπιδα αλλά ειλικρινής προσπάθεια αντίστασης. Το αντάρτικο πόλης στη Δυτική Ευρώπη ήταν άθροισμα παραγόντων και συνάρτηση καταστάσεων όπως η σταδιακή υποχώρηση του αντικαπιταλιστικού κινήματος, αντάρτικα στη Λατινική Αμερική, οι απογοητεύσεις των φοιτητικών κινημάτων και εξεγέρσεων, η σοσιαλδημοκρατικοποίηση των εργατών, η παγκόσμια δυναμική για ρήξη με το σύστημα που προσέφερε εικονική ευημερία και φυσικά των πολέμων και πραξικοπημάτων ανά γης.

Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας

Τη δεκαετία του ’90 η κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ στέρησε από τα κράτη της Δύσης την επίφαση ενός κεντρικού εχθρού. Ανακηρύχθηκε τότε ως επίσημος εχθρός η διεθνής και εγχώρια τρομοκρατία. Η εξολόθρευση των τρομοκρατών πρέπει να γίνει με κάθε τίμημα και στο όνομα της ασφάλειας η κοινωνία οφείλει να αποδεχτεί αδιαμαρτύρητα κάθε περιορισμό στα δικαιώματα και τις ελευθερίες της. Έτσι λοιπόν είναι πλέον εμφανής η προσπάθεια των αφεντικών για συγκρότηση αυστηρά οριοθετημένων σχηματισμών μάχης στο εσωτερικό των κρατών εναντίον κάθε είδους απειλής και συγχρόνως προσπάθεια παραγωγής της συναίνεσης του πληθυσμού. Η παραδοσιακή διάκριση δίκαιου-άδικου στον κοινωνικό έλεγχο δίνει τη θέση της στη νέα διάκριση ασφάλειας-ανασφάλειας με όρους οργουελιανής πραγματικότητας. Το κυνήγι της δημοκρατίας γίνεται κυνήγι του ανατρεπτικού, του αμφισβητία, του διαφορετικού. Η καταστολή όμως δεν αφορά μόνο τα ριζοσπαστικά κομμάτια της κοινωνίας, αλλά γίνεται τρόπος διαχείρισης της φτώχειας και των κοινωνικών συγκρούσεων.

Παγκόσμια Τρομοϋστερία

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τις ελευθερίες και τις ζωές μας. Έρχεται να μας θυμίσει το σκοτεινό παρελθόν του μακαρθισμού και της μεταπολεμικής αντικομμουνιστικής υστερίας. Το όνομά του: διεθνής τρομοκρατία. Η συνεχιζόμενη όξυνση των ταξικών ανισοτήτων απαιτεί τη δημιουργία ενός καθεστώτος αγοραίου νεοφιλελευθερισμού και ολοκληρωτικού κρατισμού. Βασικό όχημα γι’ αυτό το μετασχηματισμό αποτελεί η αντιτρομοκρατική σταυροφορία των αφεντικών, η πάταξη του εσωτερικού εχθρού και η τρομοϋστερία που τα συνοδεύει. Αφορμή για την εντατικοποίηση αυτού του ασύμμετρου πολέμου ήταν η 11η Σεπτέμβρη, ενώ σε ΗΠΑ και Ευρώπη το αντίστοιχο νομικό πλαίσιο είχε ήδη ετοιμαστεί και ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας είχε ήδη εξαγγελθεί. Μετά τις επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους και το περιβόητο Patriot Act είχαμε μια σειρά από απανωτούς τρομονόμους στις χώρες της Δύσης. Οι επιθέσεις στο Μετρό του Λονδίνου τον Ιούλιο του 2005 αποτέλεσαν ένα νέο εφαλτήριο για νέες αυταρχικότερες ρυθμίσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση: περισσότερες κάμερες, καταγραφή κάθε πτυχής της ανθρώπινης επικοινωνίας και δραστηριότητας, φακέλωμα των ευρωπαίων πολιτών, ένταση της διεθνούς αστυνομικής και δικαστικής συνεργασίας, νομιμοποίηση των βασανιστηρίων. Και όλα αυτά ενώ πραγματοποιείται ένας καταιγισμός αποκαλύψεων σχετικά με την ανεξέλεγκτη δράση των πρακτόρων της CIA σε όλο τον κόσμο, τις απαγωγές μεταναστών από μυστικές υπηρεσίες, την ύπαρξη μυστικών φυλακών της CIA στις ευρωπαϊκές χώρες, ακόμη και τη μέχρι πρότινος ύπαρξη βάσης τύπου Γκουαντάναμο στο Κόσοβο.

Τρομονόμοι

Ο πρώτος τρομονόμος της Μεταπολίτευσης ήταν ο 774 του 1978. Η αντίδραση της κοινωνίας στον τρομονόμο 774 ήταν ιδιαίτερα έντονη και εκφράστηκε με ογκώδεις διαδηλώσεις στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, τη Λάρισα και άλλες πόλεις. Ο νόμος τέθηκε σε ισχύ τον Απρίλη του 1978 και καταργήθηκε το Μάη του 1983 ως «επικίνδυνος, αντισυνταγματικός και 100% περιττός». Ο δεύτερος τρομονόμος ήταν ο 1916 του 1990, θεσμοθετούσε καθεστώς παρακολουθήσεων και υποκλοπών και απαγόρευε τη δημοσιοποίηση από τα ΜΜΕ των προκηρύξεων και δηλώσεων των οργανώσεων. Ο τρίτος τρομονόμος ήταν ο 2928 του 2001. Ο νόμος αυτός ήρθε για να μείνει, εμπλουτιζόμενος συνεχώς με νέες νομοθετικές παρεμβάσεις. Έρχεται σαν ένα μέσο για να εδραιώσει ακόμη περισσότερο την αστική εξουσία μέσα από την ισχυροποίηση του κατασταλτικού μηχανισμού και τη δημιουργία μιας ευρύτερης κοινωνικής συναίνεσης γύρω από αυτή. Οι τρομονόμοι είναι αλυσίδες στα χέρια και στο μυαλό οποιουδήποτε τολμά να σκέφτεται και να πράττει ενάντια στη θεσμοποιημένη βία της εξουσίας. Τα κράτη πάντα διεκδικούσαν το μονοπώλιο της βίας. Η κρατική βία βαφτίζεται από απελευθερωτική ως ειρηνευτική, ενώ η λαϊκή που στρέφεται κατά της κυριαρχίας βαφτίζεται τρομοκρατία. Και δε σταματούν εκεί αλλά βαφτίζουν τρομοκρατία κάθε κοινωνική αντίσταση, την αλληλεγγύη σε διωκόμενους, ακόμα και την ελεύθερη έκφραση. Ολόκληροι πολιτικοί χώροι εκβιάζονται και είτε καθίστανται ανενεργοί, είτε τίθενται στο περιθώριο και βρίσκονται σε πλήρη ομηρία.

Ελληνική Τρομολαγνεία

Η 29η Ιουνίου 2002, με τον σοβαρό τραυματισμό του Σάββα Ξηρού και όσα ακολούθησαν, αποτέλεσε την μεταφορά στην Ελλάδα του κλίματος τρομοϋστερίας της 11ης Σεπτέμβρη στην Αμερική. Εικόνες από εκκενώσεις πολυκατοικιών, ασφυκτική αστυνόμευση σε δρόμους, λιμάνια, αεροδρόμια, σιδηροδρομικούς σταθμούς, εθνικές οδούς, πτήσεις ελικοπτέρων, ακροβολισμένους μπάτσους στις ταράτσες πολυκατοικιών, μαζικές προσαγωγές δήθεν υπόπτων και συνεχείς εκκλήσεις για χαφιεδισμό πλημμυρίζουν τους τηλεοπτικούς δέκτες. Δεκάδες άνθρωποι συκοφαντούνται και διασύρονται, ολόκληροι πολιτικοί χώροι δαιμονοποιούνται. Τα ΜΜΕ για μια ακόμη φορά εκτέλεσαν πολύ καλά το ρόλο τους, συμπληρώνοντας την κρατική προπαγάνδα, αναγγέλλοντας συνεχείς τρομοκρατικές απειλές και προβάλλοντας ως επιτακτικό το περιβόητο αίτημα της ασφάλειας προσπαθούν να διευρύνουν το υποκείμενο της τρομοκρατίας και να καλλιεργήσουν κλίμα συναίνεσης στην περικοπή ακόμα και στοιχειωδών δικαιωμάτων και στην ολοένα αυξανόμενη καταστολή.

Τρομοδίκες

Με τις δίκες της 17Ν και του ΕΛΑ επιχειρήθηκε η πλήρης αποπολιτικοποίηση και απαξίωση της πολιτικής βίας και η ένταξή τους στη σφαίρα του κοινού ποινικού δικαίου. Οι συνεργαζόμενοι και μετανοούντες αντιμετωπίστηκαν με το βαμβάκι, για όσους δεν υπήρχε το παραμικρό στοιχείο επιστρατεύτηκαν τα σοφίσματα περί «ηθικής αυτουργίας» και «ψυχικής συνέργειας», ενώ για πρώτη φορά μετά τον εμφύλιο υλοποιήθηκε η ναζιστική αρχή της «συλλογικής ευθύνης», με τους κατηγορούμενους να καταδικάζονται για το σύνολο των ενεργειών μιας οργάνωσης επειδή απλά θεωρήθηκαν ως μέλη της. Με τα ΜΜΕ να διαμορφώνουν ένα πρωτοφανές κανιβαλικό κλίμα και τις δικαστικές αρχές να αναλαμβάνουν τη δικαστική διακπεραίωση της «αντιτρομοκρατικής πολιτικής», το κράτος επιχείρησε να ξαναγράψει την ιστορία του αντιδικτατορικού αγώνα και του αντικαπιταλιστικού κινήματος της μεταπολίτευσης.

Φρονηματικές Διώξεις

Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας φυσικά δε δημιουργήθηκε μόνο για την πάταξη του ένοπλων οργανώσεων. Ο κύριος λόγος της εφαρμογής και της σύλληψής του είναι η ποινικοποίηση των κοινωνικών αγώνων και η περιστολή των δικαιωμάτων και των ελευθεριών. Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα ακόλουθα:

Ο Κώστας Αβραμίδης συνελήφθη στις 22 Μάη 2003 από την Αντιτρομοκρατική με βάση αποτυπώματα που (σύμφωνα με την Ασφάλεια) βρέθηκαν σε ένα βιβλίο στη γιάφκα της οδού Πάτμου. Ακολούθησε ένα γαϊτανάκι συμπληρωματικών διώξεων, ανακρίσεων και απολογιών και δύο χρόνια αργότερα, στις 10 Οκτώβρη 2005 εκδίδεται βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών με το οποίο ο Αβραμίδης παραπέμπεται σε δίκη για συμμετοχή στη 17Ν. Σύμφωνα με το βούλευμα στοιχειοθετούνται σοβαρές και επαρκείς ενδείξεις που πιθανολογούν την ένταξη του Αβραμίδη στη 17Ν καθώς «ο κατηγορούμενος μετά τη σύλληψη ορισμένων μελών της ως άνω τρομοκρατικής οργάνωσης και την παραπομπή τους σε δίκη οργάνωνε εκδηλώσεις συμπαραστάσεως προς αυτούς». Είναι προφανές ότι η παραπομπή αυτή βασίζεται στο φρόνημα και την πολιτική τοποθέτηση του Αβραμίδη. Η φρονηματική δίωξή του συνιστά επίθεση στο κίνημα αλληλεγγύης και στοχεύει στην τρομοκράτηση όσων αντιστέκονται.

Στις 7 Ιουλίου 2005 συνελήφθησαν οι Γιώργος Καλαϊτζίδης και Πέτρος Καρασαρίνης με την κατηγορία της κατοχής αστυνομικού υλικού που αφαιρέθηκε μετά από επίθεση με μολότοφ εναντίον διμοιρίας των ΜΑΤ. Από τότε ξεκίνησε μια προσπάθεια επαύξησης των κατηγοριών. Οι μολότοφ αναβαθμίστηκαν από εμπρηστικό σε εκρηκτικό μηχανισμό, η επίθεση κατά της διμοιρίας των ΜΑΤ βαφτίστηκε απόπειρα ανθρωποκτονίας κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση, ενώ η κατοικία του ενός κατηγορουμένου χαρακτηρίστηκε γιάφκα. Κάποιες χειρόγραφες σημειώσεις ερμηνεύτηκαν ως προμήθεια και κατοχή όπλων και εκρηκτικών, τα οποία δεν έχουν βρεθεί. Ορισμένοι ευφάνταστοι δικαστικοί λειτουργοί είχαν μια ακόμα φαεινή ιδέα: να εφαρμοστεί ο τρομονόμος. Και επειδή σύμφωνα με τον τρομονόμο χρειάζονται τουλάχιστον τρία μέλη για να χαρακτηριστεί μια οργάνωση εγκληματική, συνελήφθη και τρίτο άτομο, ο Παναγιώτης Ασπιώτης. Δε δίστασαν δε να τους κατηγορήσουν για όλες τις μολότοφ που έχουν πέσει στην Αθήνα από το 1998 ως σήμερα.

Εν κατακλείδι

Στην περίοδο της παγκόσμιας τρομοϋστερίας, ο αγώνας του κινήματος κατά της κρατικής τρομοκρατίας είναι πρωταρχικής σημασίας. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι πρόκειται για πολιτικές διώξεις, πολιτικές δίκες και πολιτικούς κρατούμενους. Όσο και να διαφωνεί κάποιος με τις ένοπλες οργανώσεις δεν είναι δυνατόν την ώρα που η κρατική τρομοκρατία αρνείται τα στοιχειώδη και αυτονόητα εμείς να σιωπούμε ή να βγάζουμε καταγγελίες προς τη λάθος κατεύθυνση. Πόσο μάλλον όταν η επίθεση που εκδηλώνεται ξεπερνά την εξόντωση των οργανώσεων αυτών και απλώνεται σε όλους τους χώρους της ριζοσπαστικής αντίστασης. Στις ανελεύθερες και καταπιεστικές κοινωνικές συνθήκες που επιβάλλονται από το κράτος, το κεφάλαιο και τους εκφραστές τους, αντιπαραθέτουμε την αλληλεγγύη και το πάθος μας για ελευθερία με σκοπό να διατηρήσουμε τη φλόγα της αντίστασης ζωντανή.

Comments are closed.