Στις 6 Δεκέμβρη του 2008 ο ειδικός φρουρός Επαμεινώνδας Κορκονέας δολοφονεί εν ψυχρώ τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Ο δεκαπεντάχρονος μαθητής πέφτει ακαριαία νεκρός στη συμβολή των οδών Τζαβέλλα και Μεσολογγίου στα Εξάρχεια, με μία από τις τρεις σφαίρες του μπάτσου να έχει διαπεράσει την καρδιά του. Η συσσωρευμένη οργή του κόσμου εκδηλώνεται άμεσα με ένα πρωτοφανές κύμα αντιδράσεων και αντανακλαστικών σε όλη την Ελλάδα, από τη νύχτα κιόλας της δολοφονίας και τις επόμενες μέρες και νύχτες, με μαζικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας και συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα, τράπεζες και σύμβολα της καταναλωτικής κουλτούρας, καταλήψεις σχολείων, πανεπιστημίων, δημαρχείων.

Είναι οι πρώτες ώρες της εξέγερσης του Δεκέμβρη.

Τα γεγονότα του Δεκέμβρη, όσο τραγική αφορμή και να είχαν, και τα όσα επακολούθησαν αυτών, κατάφεραν να καταδείξουν το πραγματικό πρόσωπο του κράτους και όσων το υπηρετούν. Το στυγερό οπλισμένο χέρι του μπάτσου που δεν δίστασε να προτάξει την κάννη προς τον θώρακα ενός μαθητή, η άρνηση και η μηδενική μεταμέλεια που επέδειξε κατά την απολογία του, η συνολική στάση των καθεστωτικών μέσων μαζικής ενημέρωσης με την αποτυχημένη προσπάθεια συγκάλυψης των όσων πραγματικά συνέβησαν, η στάση της, κατά τα τυπικά, «ανεξάρτητης» δικαστικής εξουσίας και οι σφοδρή καταστολή όχι μόνο εκείνες τις μέρες αλλά και σε πολλές από τις επετείους, ξεσκεπάζει τον μηχανισμό του φιλελεύθερου κράτους «δικαίου».

Φέτος συμπληρώνονται δέκα χρόνια από τον Δεκέμβρη του ’08, μία επέτειος της εξέγερσης, η μνήμη της οποίας για να μην χαθεί στη λήθη, είναι αναγκαίο να επαναπροσδιοριστεί. Ο Δεκέμβρης ήταν μια ερώτηση που παραμένει επίκαιρη και σήμερα, καταδεικνύοντας τον εκμαυλισμό της ετερονομίας και τη σήψη της κυρίαρχης πολιτειακής οργάνωσης.

Δέκα χρόνια μετά, και η σχέση των μέσων μαζικής ενημέρωσης έχει παραμείνει άρρηκτα συνδεδεμένη με τα συμφέροντα του κράτους. Παραποιήσεις βίντεο με προσθήκες ήχων από τζαμαρίες που σπάνε, πομπώδεις τίτλοι αποποίησης ευθύνης (βλ. «τον σκότωσε για το ποδόσφαιρο») και γκάλοπ υπέρ ή κατά του λιντσαρίσματος του «ληστή και τοξικομανή» Ζακ από φιλήσυχους οικογενειάρχες πολίτες είναι μερικά μόνο τρανταχτά παραδείγματα από την καθημερινή και συνεχή παραπληροφόρηση που φτάνει στη μικρή οθόνη. Μια πρακτική γνωστή και αναμενόμενη, όταν όμως συνδυάζεται με προσπάθειες απόκρυψης και δυσφήμισης μεγάλης μερίδας των κινημάτων, οδηγούμαστε στο δυσμενές παρόν, όπου η δημοσιογραφία έχει αποκοπεί πλήρως από την κοινωνία και λειτουργεί αποκλειστικά ως προπαγάνδα της εξουσίας.

Μιας εξουσίας που ανεξαρτήτως του διαχειριστή της, παρουσιάζει συνέχεια στην αναβάθμιση της καταστολής, είτε αυτή αποτελεί απότοκο μιας θεσμικής ατζέντας, είτε προϊόν οργασμού των αυτονομημένων ομάδων κρούσης της ΕΛ.ΑΣ.

Καθ΄αυτούς τους τρόπους, επιτράπηκε στους μπάτσους να δώσουν τα τελειωτικά χτυπήματα στον Ζακ, να επιτεθούν για άλλη μια χρονιά αναίτια στον κόσμο που κατευθυνόταν στα Εξάρχεια μετά την πορεία της 17 Νοέμβρη και να βγάλουν τις αύρες στους δρόμους.

Και όλα αυτά επιχειρείται να αποσιωπηθούν από την κυριαρχία, η οποία με τη διάχυση του εθνικισμού, μεταφέρει την ένταση του κοινωνικού ανταγωνισμού, από τον αισθητό κόσμο, στον υπεραισθητό των εθνών και των μύθων.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη δεν άφησε καμία παρακαταθήκη. Ο σπόρος της έμπρακτης αμφισβήτησης Κράτους και Εξουσίας φυτεύτηκε στην κοινωνία το 2008 και ανθίζει μέχρι σήμερα, μέσω των κοινωνικών αγώνων. Το 2008, μεταξύ άλλων, μια μαθητική γενιά πολιτικοποιήθηκε σύσσωμη από ένα τραγικό γεγονός και οργανώθηκε μια εξέγερση από τα κάτω. Χωρίς νταβάδες, χωρίς πλάτες, χωρίς καθοδήγηση. Το 2018 με τις, υποκινούμενες από φασίστες, σχολικές καταλήψεις για τη Μακεδονία και τον Κατσίφα, γίνεται απόπειρα να δηλητηριαστεί μια γενιά από το δηλητήριο του εθνικιστικού λόγου.

Όμως αυτό δεν θα το επιτρέψουμε. Ο δημόσιος λόγος, ο δημόσιος χώρος και το πεζοδρόμιο θα μείνουν καθαρά από οποιοδήποτε ψείγμα φασιστικού νοήματος, και αυτό να το εμπεδώσει γρήγορα όποιος φαντασιώνεται αλυτρωτισμούς και μνήματα.

Για όλους αυτούς τους λόγους, για να μην σβήσει η οργή που υπάρχει μέσα μας, είναι αναγκαίο να δοθεί μια μαζική απάντηση στις κοινωνικές αυτές μερίδες. Η επέτειος του Δεκέμβρη του ’08, να αποτελέσει κομβική ημερομηνία συσπείρωσης και πολύμορφης δράσης, όχι σαν μνημονικό του παρελθόντος αλλά σαν αφορμή για οργάνωση και πραγμάτωση των αξιών που πρεσβεύουμε στον βαθμό που μπορούμε σήμερα.

EX PORTU ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

Comments are closed.