Οι δικαστικές εκτελέσεις της γενιάς του Δεκέμβρη του 2008 συνεχίζονται με αμείωτη ένταση και ρυθμό: Α. Ντάλιος σε 27 χρόνια (από 29), Ν. Ρωμανός σε 18 χρόνια (από 20), Δ. Πολίτης σε 12 χρόνια και 2 μήνες (από 13), Γ. Μιχαηλίδης σε 11 χρόνια (όπως και πρωτοδίκως) και το μέλος της ΣΠΦ Γ. Τσάκαλος σε 5 χρόνια (όπως και πρωτοδίκως).

Σε αυτή την περίπτωση, δεν κρατήθηκαν ούτε τα προσχήματα της κατάστασης έκτακτης ανάγκης και περιστολής δικαιωμάτων που σηματοδοτεί η εφαρμογή του 187Α. Η υπόθεση γνωστή σε όλους. Οι προαναφερθέντες είχαν κατηγορηθεί για ένταξη και συμμετοχή στη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς για την οποία κατηγορία αθωώθηκαν, αναιρώντας τη συμμετοχή τους σε «τρομοκρατική οργάνωση», με βάση όσα προβλέπει η διάταξη του ποινικού κώδικα. Με άλλα λόγια δεν υπάρχει καμιά υπόσταση δομημένης οργάνωσης με διαρκή δράση στην οποία οι κατηγορούμενοι να συμμετέχουν.

Μα τότε τι θέση έχει στην προκειμένη περίπτωση ο 187Α; Σύμφωνα με τους δικαστές του εφετείου πρόκειται για ατομικούς τρομοκράτες!!! Σαφώς και πρόκειται για μια εξωδικαιική ερμηνεία των δικαστών, οι οποίοι απελευθερώνονται από το νόμο και επιβάλουν υποκειμενικό δίκαιο ακόμα και στις ποινές. Τέτοια εξωνομική ελευθερία και δυνατότητα στους δικαστές στην ιστορία των νεωτερικών κρατών έδωσε μόνο το ναζιστικό καθεστώς αφού είχαν εσωτερικεύσει ήδη τον εθνικοσοσιαλισμό. Εδώ όμως ποιος τους έλυσε τα χέρια;

Εμείς οι υπόλοιποι καταλάβαμε.

Πρόκειται για την μεθοδευμένη εξόντωση της γενιάς του Δεκέμβρη, αφού το κράτος και οι μηχανισμοί του δεν μπορούν να ξεχάσουν αυτόν τον εφιάλτη. Πρόκειται για τον τιμωρητικό και εκδικητικό χαρακτήρα του νόμου όταν πέφτει στις πλάτες αντιεξουσιαστών και αναρχικών. Πρόκειται για την εφαρμογή του ποινικού δίκαιου του εσωτερικού εχθρού. Όπου η κατάσταση εξαίρεσης, η απογύμνωση από τις όποιες νομικές κατοχυρώσεις, οδηγεί στην ομηρεία, με συνέπεια την αποθήκευση των σωμάτων στους χώρους της απόλυτης επιτήρησης και στο πανοπτικό των φυλακών.

Εδώ και αρκετό καιρό η λαλίστατη Ένωση Δικαστών-Εισαγγελέων με τις παρεμβάσεις της (υπόθεση Ηριάννας-Περικλή) αυτό ακριβώς ήθελε να προαναγγείλει: ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο και ότι έχει οριστικά κλείσει των θέμα του περίφημου διαχωρισμού των εξουσιών με την μονοκρατορία της κρατικής καταστολής.

Καλά καταλάβαμε. Το κίνημα αντίστασης με την κοινωνία και τους καταπιεσμένους αυτού του κόσμου οφείλει να βρεθεί στο προσκήνιο για τη ριζοσπαστικοποίηση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, προκειμένου να σπάσουμε τον επελαύνοντα Λεβιάθαν. Απέναντι σε αυτή τη συνθήκη της καταπίεσης και απέναντι σε αυτή την εφαρμογή του Δικαίου, το κράτος δεν νομιμοποιείται να φυλακίσει ούτε έναν από τους έξι «εκτελεσθέντες».

Ζητάμε την ΆΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥΣ

Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας

Comments are closed.