Γυναικοκτονίες: γυναίκες θύματα σε έναν ακήρυχτο πόλεμο

            Με αφορμή την πληθώρα περιστατικών έμφυλης βίας και των πιο ακραίων μορφών αυτής, αυτών του βιασμού και της γυναικοκτονίας, οργανώσαμε αυτή την εκδήλωση προκειμένου να φέρουμε στο δημόσιο λόγο μια κριτική, ειπωμένη από μια σκοπιά διαφορετική από την κυρίαρχη.

      Ο όρος γυναικοκτονία αφορά ένα εγκληματολογικό και ανθρωπολογικό φαινόμενο σεξιστικής εγκληματικότητας που σχετίζεται με ακραίες εκδηλώσεις βίας με θύτη έναν άνδρα και θύμα μια γυναίκα ή μια θηλυκότητα. Η γυναίκα, ερωτική σύντροφος, πόρνη, κόρη, μητέρα, τρανς είτε απλώς μια άγνωστη, γίνεται δέκτης εν λόγω συμπεριφορών διότι ”υπέπεσε στο θανάσιμο αμάρτημα” της παραβίασης του ρόλου της καλής συζύγου, της πιστής ερωμένης, της υπάκουης κόρης ή αφοσιωμένης μητέρας.

            Τον Οκτώβριο του 2018, τρεις γυναίκες πρόσφυγες βρέθηκαν δολοφονημένες στον Έβρο υπό άγνωστες- ύποπτες συνθήκες. Το θέμα απασχόλησε προκλητικά ελάχιστα το δημόσιο λόγο και τα καθεστωτικά media, με τους δράστες να παραμένουν άγνωστοι. Τον Νοέμβριο του 2018 εντοπίστηκε νεκρή στη θάλασσας της Ρόδου η 21χρονη φοιτήτρια Ελένη Τοπαλούδη. Πλήρωσε με τη ζωή της την άρνησή της να ικανοποιήσει τις ερωτικές επιθυμίες των δύο ανδρών με τους οποίους βρέθηκε το προηγούμενο βράδυ σε κοινό σπίτι. Όσο συνεχίζονται οι έρευνες για την υπόθεση ανακύπτουν στοιχεία εμπλοκής ροζ κυκλωμάτων βιαστών και εκβιαστών, θύμα των οποίων είχε πέσει και η Ελένη. Στις αρχές του 2019, στην Κέρκυρα η Αγγελική δολοφονήθηκε από τον πατέρα της λόγω του ότι ο τελευταίος δε ενέκρινε τον ερωτικό της σύντροφο που ήταν Αφγανός, ενώ πριν δύο εβδομάδες στη Σητεία, η Κατερίνα στραγγαλίστηκε από τον πρώην σύζυγό της μπροστά στα δύο ανήλικα παιδιά τους.

            Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, η στάση που κράτησαν τα ΜΜΕ αναφορικά με τον τρόπο μετάδοσης της πληροφορίας ήταν κοινή: απέφυγαν να κάνουν χρήση του όρου “γυναικοκτονία”, αντ’ αυτού έκαναν συστηματικά λόγο για εγκλήματα πάθους και οικογενειακές τραγωδίες, δίνοντας παράλληλα το μεγαλύτερο βάρος σε πληροφορίες που αφορούσαν το παρελθόν και εν γένει τη ζωή των θυμάτων. Από την άλλη πλευρά, ιδιαίτερη βαρύτητα δίνουν στην εθνικότητα των δραστών, όπως χαρακτηριστικά έγινε στην περίπτωση των δολοφόνων της Ελένης, ένας εκ των οποίων είναι αλβανικής καταγωγής. Να ξεκαθαρίσουμε ότι για εμάς κανέναν ρόλο δεν παίζει η εθνικότητα του οποιουδήποτε βιαστή ή γυναικοκτόνου. Καμία σημασία δεν δίνουμε στο “ποιόν” και το προφίλ των θυμάτων. Αποκλειστικά υπεύθυνοι σε έναν βιασμό ή μία γυναικοκτονία είναι οι ίδιοι οι θύτες, θρέμματα μια κοινωνίας που είναι πατριαρχική στον πυρήνα της και νομιμοποιεί ηθικά, σεξιστικά στερεότυπα και τον μισογυνισμό.

            Ωστόσο δεν γίνεται να μην σχολιάσουμε και εκείνες τις ελάχιστες καταγεγραμμένες περιπτώσεις στις οποίες οι γυναίκες κατάφεραν να αμυνθούν ή βρήκαν το θάρρος να καταγγείλουν τα περιστατικά βίας που υπέστησαν. Το τίμημα της αντίστασης είναι βέβαια πάντοτε ακριβό, διότι τότε είναι που έρχονται αντιμέτωπες, αρχικά, με την κατακραυγή και δυσπιστία της κοινωνίας, που κουνώντας επικριτικά το δάχτυλο και ηθικολογώντας ψάχνει να επιρρίψει ευθύνες και στο θύμα, ασχολούμενη με το τι φορούσε, με το αν είχε πιεί, αν προκάλεσε, αν εκτελούσε σωστά τα οικογενειακά του καθήκοντα. Το δεύτερο χτύπημα έρχεται να το δώσει το σύστημα δικαιοσύνης στο σύνολό του (δικαστικές, εισαγγελικές, αστυνομικές αρχές), είτε κλείνοντας την πόρτα σε προσπάθειες καταγγελιών, είτε αθωώνοντας προκλητικά τους βιαστές, είτε καταδικάζοντας με πρωτοφανή σκληρότητα γυναίκες που κατάφεραν να αμυνθούν. Ενδεικτικά θα αναφέρω την αθώωση του βιαστή κοπέλας στην Ιρλανδία με τη δικαιολογία ότι το θύμα φορούσε στρινγκ, την αθώωση των τριών βιαστών της φοιτήτριας στην Ξάνθη και την καταδίκη της 22χρονης στην Κόρινθο που μαχαίρωσε ευρισκόμενη σε άμυνα τον άνδρα που της επιτέθηκε σεξουαλικά.

            Το πρόβλημα δεν αναδύθηκε ξαφνικά τους τελευταίους μήνες. Η έμφυλη βία είναι μια πραγματικότητα καλά καμουφλαρισμένη από τα πρέπει και τα θέλω που επιτάσσει μια κοινωνία πατριαρχικά δομημένη. Η πατριαρχία και η τοξική αρρενωπότητα δολοφονούν και καταπιέζουν τις γυναίκες, τις θηλυκότητες, και τα λοατκι υποκείμενα. Στις γυναικοκτονίες οι άντρες διεκδικούν κυριαρχία στο σώμα και στην ίδια τη ζωή των γυναικών. Ο σεξισμός δεν οδηγεί αναγκαία στον βιασμό ή και στη γυναικοκτονία, αλλά αποτελεί αναπόσπαστο στήριγμά τους.

           Τέλος, για να αποφευχθεί η οποιαδήποτε σύγχυση, η πατριαρχία δεν συνιστά σε καμία περίπτωση απότοκο του καπιταλισμού, για τον απλούστατο λόγο ότι προϋπήρχε αυτού. Η γυναίκα πριν καν κάνει την εμφάνισή του ο καπιταλισμός δεν είχε ούτε πολιτική αξία ούτε θέση στο δημόσιο λόγο. Ένα σύστημα καπιταλιστικά δομημένο προφανώς και ενισχύει την καταπίεση που βιώνουμε ως γυναίκες και θηλυκότητες, το πρόβλημα όμως δεν γίνεται να αναζητείται αποκλειστικά εκεί.

         Ο καπιταλισμός ενέταξε την πατριαρχία στο στρατόπεδό του και την εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο, πράγμα που αποτυπώθηκε και στους εργασιακούς χώρους και μεταφράστηκε σε φτηνό εργατικό δυναμικό. Σήμερα η ανισοτιμία μεταξύ ανδρών και γυναικών στον εργασιακό χώρο δεν είναι τόσο έντονη, στο δυτικό κόσμο τουλάχιστον, παρόλα αυτά, ο άντρας διατηρεί ακέραιη ακόμα την ανάγκη να επιδεικνύει δύναμη ισχύος. Και αυτή τη δύναμη ισχύος τη μεταφέρει στην οικογένεια, στις διαπροσωπικές του σχέσεις και στην κοινωνία γενικότερα. Αυτή η δύναμη ισχύος είναι που τον οδηγεί μέχρι και τη γυναικοκτονία.

Ας μην ξεχνάμε ότι ακόμα και αν καταφέρουμε, κάποια στιγμή, να δομήσουμε ελεύθερες κοινωνίες, θα χρειαστεί μεγάλος αγώνας για να απελευθερωθούμε οριστικά από τα δεσμά της πατριαρχίας.

  • Η πατριαρχία και ο σεξισμός δολοφονούν
  • Καμία λιγότερη – Μας θέλουμε ζωντανές

Υ.Σ : Οι φωτογραφίες και το video που ακολουθούν είναι από την εκδήλωση(Γυναικοκτονίες: γυναίκες θύματα σε έναν ακήρυχτο πόλεμο) της ΑΚ Θεσσαλονίκης που πραγματοποιήθηκε με επιτυχία  στο Μικρόπολις στις 16/3

Εκδήλωση:Γυναικοκτονίες: Γυναίκες Θύματα σε έναν ακήρυχτο πόλεμο

Εκδήλωση:Γυναικοκτονίες: Γυναίκες Θύματα σε έναν ακήρυχτο πόλεμο

Gepostet von Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης am Montag, 18. März 2019

Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης

Comments are closed.