Το εργοστάσιο της Βιο.με. ιδρύθηκε το 1982, αποτελούσε θυγατρική της Philkeram Johnson, ιδιοκτησίας της οικογένειας Φιλίππου κατασκευάζοντας δομικά υλικά. Θεωρείτο μια από τις πιο σημαντικές επιχειρήσεις της Βορείου Ελλάδος μέχρι και το 2010, οπότε και παρουσίασε αρνητικό ισολογισμό καθυστερώντας παράλληλα την μισθοδοσία των εργατών.
Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ η μητρική εταιρεία χρέωσε με δάνειο ύψους 1,9 εκατ. ευρώ τη θυγατρική της με αποτέλεσμα να αποκτήσει πλασματικά παθητικό.
Τον Άυγουστο του 2011 η επιχείρηση προχώρησε σε παύση πληρωμών έχοντας τους εργαζόμενους απλήρωτους από τον Μάιο του ιδίου έτους.
Το κράτος και τα όργανα του φυσικά, χαρακτήρισαν όλα αυτά απαραίτητα, νόμιμα και ηθικά.
Τον Οκτώβριο με απόφαση της γενικής συνέλευσης οι εργαζόμενοι προχώρησαν σε επίσχεση εργασίας.
Τον Μάιο του 2012 η γενική συνέλευση των εργαζομένων αποφάσισε με συντριπτική πλειοψηφία 97% την ανάληψη της ευθύνης του εργοστασίου φωνάζοντας
Δεν μπορείτε εσείς; Μπορούμε εμείς.
Στις 12 Φεβρουαρίου 2013 οι εργαζόμενοι ξεκίνησαν τη λειτουργία του εργοστασίου αυτοργανωμένα, με κοινωνικό έλεγχο, χωρίς ιεραρχία και με ανοιχτές συνελεύσεις, παράγοντας οικολογικάπροϊόντα γενικού καθαρισμού.
Αυτό ήταν κάτι που η εξουσία δεν μπόρεσε να τους το συγχωρέσει.
Το πόσο τους ενοχλούσε φάνηκε από την πρώτη στιγμή της αυτοδιαχείρισης του εργοστασίου με την υπηρεσιακή κυβέρνηση να καταδικάζει το εγχείρημα την στιγμή που η κοινωνία μάτωνε οικονομικά αλλά και ηθικά.
Το πόσο τους ενοχλούσε φάνηκε με τις προσπάθειες της επόμενης κυβέρνησης Σαμαρά να ρίξει σκοτάδι στο εγχείρημα αναγνωρίζοντας την ως ιδεολογικό της εχθρό.
Το πόσο τους ενοχλούσε φάνηκε όταν η επόμενη κυβέρνηση Τσίπρα (η οποία εμφανιζόταν αλληλέγγυα όσο ήταν στη αντιπολίτευση) σε αγαστή συνεργασία με την Philkeram Johnson προχωρούσε στον πλειστηριασμό του οικοπέδου της Βιο.με.
Φυσικά μέσα σε όλα αυτά δεν θα μπορούσε να λείπει η εχθρική στάση της ηγεσίας του θεσμικού εργατικού κινήματος.
Όσο ενοχλούσε την εξουσία, τους υπηκόους της και τους πραιτοριανούς της,
άλλο τόσο έδινε ελπίδα στο ανταγωνιστικό κίνημα,
με το πρόταγμα της, με την άμεση δημοκρατία στο τρόπο λήψης των αποφάσεων της, με την υποστήριξη που προσέφερε όπου και όπως μπορούσε στις ευπαθείς / ευάλωτες ομάδες, με την δημιουργία εργατικού ιατρείου μέσα στο εργοστάσιο και με την συμμετοχή των εργαζομένων σε κάθε διαδήλωση, αυτοργανωμένο φεστιβάλ,με τον ρόλο της βιο.με κατά την διάρκεια του αποκλεισμού χιλιάδων μεταναστών στην Ειδομένη, να λειτουργεί ως χώρος απόθεσης, διάθεσης και διανομής αναρίθμητων προϊόντων πρώτης ανάγκης από δωρεές αλλά και παραγωγής της.
Στο χώρο της Βιο.με έχουν λάβει χώρο φεστιβάλ με εκδηλώσεις, workshopκαι συναυλίες αλληλεγγύης , καθώς οι εργαζόμενοι μαζί με τους αλληλέγγυους μετέτρεψαν ένα εγκαταλειμμένο από την εργοδοσία εργοστάσιο, σε ένα ζωντανό χώρο αλληλεγγύης, εργασίας, γνώσης και προσφοράς.
Όλα αυτά δημιούργησαν ένα κύμα αλληλεγγύης το οποίο ξεπέρασε τα σύνορα και έγινε σημείο αναφοράς στην Ευρώπη και όχι μόνο.
Οι εργαζόμενοι στη συνεργατική ΒΙΟΜΕ. αγωνίζονται χρόνια τώρα για να διατηρήσουν τις θέσεις εργασίας στο εργοστάσιο που η ιδιοκτησία παράτησε στη μοίρα του, αφήνοντας πίσω της τεράστια χρέη.
Υπάρχουν αμετάκλητες καταδικαστικές αποφάσεις κατά της εργοδοσίας και έτσι κρατικές υπηρεσίες και δημόσιοι οργανισμοί θα έπρεπε να έχουν ήδη παρέμβει.
Οι εργαζόμενοι διεκδίκησαν να παραχωρηθούν ή να νοικιαστούν τα ακίνητα στη συνεργατική των εργαζομένων της ΒΙΟΜΕ ώστε να εξασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας.
Κι ενώ τα γνώριζαν όλα αυτά καθώς και ότι η νομική ομάδα είναισε διαδικασίες με το Υπουργείο Εργασίας για τη πλήρη νομιμοποίηση της Σ.Ε.ΒΙΟ.ΜΕ.
Τη στιγμή που το εργοστάσιο παρήγαγε προϊόντα ατομικής και οικιακής υγιεινής, τα οποία (ειδικά τώρα) είναι πρώτης ανάγκης για την κοινωνία, εκμεταλλευόμενη την καραντίνα και θεωρώντας πως θα έχουν μειωμένες αντιδράσεις συνεργείο της Δεή πήγε στις 06:30 το πρωί μαζί με κλούβες και έκοψαν το ρεύμα στο εργοστάσιο.
Ξέραμε ότι τα μέτρα αποκλεισμού ήταν μια χρυσή ευκαιρία για την εξουσία να περάσει μέτρα , αλλά και να δοκιμάσει τις ανοχές της κοινωνίας στην απομόνωση, τον εγκλεισμό και την πολιτική και αστυνομική αυθαιρεσία και δεν είμαστε καθόλου διατεθειμένοι να χάσουμε αυτά που τόσα χρόνια με αγώνες κατακτήσαμε.
Απαιτούμε την ΑΜΕΣΗ επανασύνδεση του ρεύματος.
Για να συνεχίσει να παράγει προϊόντα ατομικής και οικιακής υγιεινής, τα οποία είναι πρώτης ανάγκης για την κοινωνία.
Καλούμε το κράτος να δείξει αντίστοιχη σοβαρότητα με εμάς, σε αυτές τις ειδικές συνθήκες περιορίζοντας τα όργανα του τα οποία έχουν αρχίσει να δείχνουν υπερβάλλοντα ζήλο όσο περνάν οι μέρες, γιατί αλλιώς θα βρεθεί προ εκπλήξεως.

Αντιεξουσιαστική Κίνηση

Comments are closed.