Η κηδεία του Μπαρμπα-Γιάννη
05 Ιανουαρίου 2008, Θεσσαλονίκη

Στις 4/1/2008 έφυγε ο Γιάννης Ταμτάκος (Μπαρμπα-Γιάννης). Η πολιτική κηδεία του πραγματοποιήθηκε στις 5/1/2008 στο νεκροταφείο Μαλακοπής, στη Θεσσαλονίκη. Στην κηδεία του διαβάστηκαν δυο πολιτικά κείμενα.

Ακολουθεί το κείμενο που διαβάστηκε από σύντροφο της ΑΚ:

Γιάννη, ήρθαμε να σε χαιρετίσουμε πριν η μάνα μας, η μάνα γη, σε δεχτεί.
Η γη που αγάπησες, χωρις να πιστεύεις σε κανένα θεό σε καμία αλλότρια δύναμη.
Αγάπησες τους ανθρώπους, γι’ αυτό πολέμησες.

Αγάπησες Γιάννη τη μάνα όλων μας
αγάπησες τη γη
κι αγάπησες πάνω σε αυτή τα γεννήματά της
θυμάσαι Γιάννη καθώς πήγαιναμε
στην Τήνο να βρούμε τον Κορνήλιο;
πάνω στις κατεστραμένες πλαγιές απ τον τουρισμό
εσύ έβλεπες λιόδεντρα να ανθίζουν
και να μοσχοβολάει η ρίγανη

Δε σε βόλευε η καταστροφή της
γιατί ονειρεύτηκες τη γη
και η ματιά σου έτσι απλά
μας δώριζε το όνειρο σου

Αγάπησες τη γη
κι αγάπησες πάνω σε αυτή τους ανθρώπους χωρίς διακρίσεις
εσύ που μοναχικά διάβηκες το κατόπι της ζωής
χωρίς να περιμένεις καμιά ανταμοιβή
χωρίς να είσαι ασκητής
γιατί αυτός τον τρόπο του τον έχει
έστω και μετά θάνατο
κι αυτό που έβλεπες τότε στην Τήνο
το είδες και από νωρίς στους ανθρώπους

Δε σε βόλευε η καταστροφή τους
γιατί την έζησες δυο φορές από μικρό παιδί
διωγμένος απ’ όλους κι απ’ όλα
Πρόσφυγας
κι ονειρεύτηκες τους ανθρώπους αλλιώς
και κόντρα στο ρεύμα
κι αυτό το ρεύμα σε κυνήγησε Γιάννη
και είχε πολλά κεφάλια αυτό το ρεύμα
ασφαλίτες, Γκεστάπο, ταγματασφαλίτες, Ο.Π.Λ.Α., KGB
ήταν πολλά τα κεφάλια Γιάννη

Σε ξέρανε όπως ήξεραν και τον Σπύρο
και τον Δημοσθένη
και τον Γιώργο
κι άλλους, κι άλλους…
Άλλοι ξέφυγαν, άλλοι όχι

Κι αυτό που τους τρόμαζε
είναι ότι τους ξέρατε
κι αν δεν τους ξέρατε
τους μαθαίνατε
κι είσασταν καλοί μαθητές στο μάθημα της ελευθερίας

Αλλά έτσι αγαπήσατε και αγάπησες τους ανθρώπους
Αλλιώς…
Ατίθασους κι ελεύθερους

Θυμάσαι Γιάννη πώς το βροντοφώναζες
για πρώτη φορά δημόσια μετά από πάρα πολλά χρόνια
όρθιος εκεί στο Πολυτεχνείο το Μάη;

“Δεν είμαστε πρόβατα, δε θέλουμε τσοπάνους,
δε θέλουμε την κοινωνία χωρισμένη σε διευθυντές και διευθυνόμενους”

Τα λόγια σου αυτά είχαν και έχουν το άρωμα της νιότης
και με τις συναντήσεις μας
όλοι εμείς που σε γνωρίσαμε
αυτό θέλαμε να σου δείξουμε

Κι είμαστε πάλι μαζεμένοι
όλοι εδώ
γι’ αυτό το άρωμα της νιότης σου
για να σου πούμε πως υπάρχουν άνθρωποι
που αγαπούν τη γη και τα γεννήματα της
γιατί δε βολεύονται με την καταστροφή της

Που αγαπούν τους ανθρώπους αλλιώς
Ατίθασους κι Ελεύθερους
γιατί δε βολεύονται με τη σκλαβιά του υπηκόου
Κόντρα στο ρεύμα
κι αυτό το ρεύμα έχει πολλά κεφάλια Γιάννη
καμιά φορά και το δικό μας.

Comments are closed.