Αν δεν σταματήσουμε τώρα τα κερδοσκοπικά σχέδια της λεηλασίας της φύση, όσες ΜΕΘ και Μάσκες και να μας υποσχεθούν θα είναι τα θανατικά αντίδωρα.

Η ταχύτητα και το εύρος της επιδημίας του κοροναϊού λειτούργησαν ως μεγεθυντικός φακός αναδεικνύοντας τον οποίο με τον οποίο ο καπιταλισμός εμπορεύεται τη ζωή για να την μετατρέψει σε κέρδος και να την θέσει σε άμεσο κίνδυνο. Σήμερα απαριθμούμε πάνω από 250.000 θανάτους με τα συστήματα υγείας να έχουν καταρρεύσει σχεδόν παντού. Η τεχνολογία από μόνη της και οι οικονομοκεντρικές δομές φάνηκαν για μία ακόμη φορά ανήμπορες να μας προστατεύσουν από οποιαδήποτε «φυσικό» κίνδυνο κάνοντας επιτακτική την αναζήτηση των αιτιών στη ρίζα τους και φυσικά των λύσεων. Και πλανάται το ερώτημα τί είναι αυτό τελικά που έχουμε χτίσει ως ζωή ώστε να είναι τόσο εύθραυστο μέσα σε δύο μήνες. Πώς είναι δυνατόν με τόσο γνώση να καταλήγουμε σε χειρότερη ποιότητα ζωής και αβέβαιο μέλλον?

Οι απαντήσεις δεν μπορούν να περιορίζονται σε αναλύσεις που αφορούν μόνο τον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού και των τρόπων διαχείρισης της κρίσης καθώς αυτό που έχουμε να αντιμετωπίσουμε στον 21ο αιώνα είναι η μετατόπιση της μέσης περιοδικότητας εμφάνισης των ασθενειών από 50-100 χρόνια σε μόλις μονοψήφιο αριθμό. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) από το 2001 είχαν εμφανιστεί παγκοσμίως περισσότερες από 118.000 επιδημικές περιπτώσεις και μπορούν να εξελιχθούν σε πανδημία μέσα σε λίγες μέρες. Ο ίδιος οργανισμός από το 2007 είχε προειδοποιήσει για τον άνευ προηγουμένου αυξανόμενο ρυθμό εμφάνισης ασθενειών, ακόμα και σε ρυθμό έτους με βασικές αιτίες την ανθεκτικότητα στα φάρμακα και την υποβάθμιση του περιβάλλοντος.

Η ανθρωπογενής επίδραση στην κλιματική αλλαγή δρα καταλυτικά. Από τη μία συρρικνώνει το φυσικό περιβάλλον επεμβαίνοντας στους βιογεωχημικούς κύκλους αυξάνοντας το ρυθμό ροής, δηλαδή μεγαλύτερες ποσότητες χημικών στοιχείων και ενώσεων σε πολύ μικρότερο χρόνο και κυρίως από ταμιευτήρες με μικρή αυτορυθμιστική ικανότητα. Η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων με όρους επιβολής έχει ως αποτέλεσμα να εκτρέπονται ολόκληρα ποτάμια ή να μετατρέπονται σε λίμνες, να σκάβονται βουνά, να αποψιλώνονται δασικές εκτάσεις για να παραχθούν προϊόντα και οι υπηρεσίες σε τροχιά καταναλωτισμού και ταυτόχρονα πολλά απόβλητα και από την παραγωγή και από την χρήση. Στην Κίνα, για παράδειγμα, το lockdown είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση του CO2 τουλάχιστον κατά 25% και του NO2 κατά 37%. Από την άλλη διαταράσσει τους μηχανισμούς αυτοϊασης των οικοσυστημάτων οδηγώντας σε αλυσιδωτές κρίσεις. Είναι χαρακτηριστικά τα αποτελέσματα έρευνας στον Αμαζόνιο όπου η συρρίκνωση των δασικών εκτάσεων κατά 4% αυξάνει κατά σχεδόν 50% την εμφάνιση ελονοσίας εξαιτίας των κουνουπιών που είναι φορείς της ασθένειας. Η διαχείριση των φυσικών πόρων ως ενεργειακό προϊόν από την κρατική και ιδιωτική διαχείριση έχει ως αποτέλεσμα την καταστροφή πλήθος φυσικών οικοτόπων με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να εκτίθενται σε περισσότερα άγνωστα παθογόνα.

Τόσο η πανδημία του ιού SARS-CoV-2 όσο και η κλιματική αλλαγή έχουν κοινό παρονομαστή την αέναη ανάπτυξη με την οικονομική σφαίρα να κυριαρχεί στις ζωές μας. Και ενώ και τα δύο είναι άρρηκτα συνδεδεμένα και αποδεδειγμένα οδηγούν στο θάνατο η κυρίαρχη κρατική αφήγηση όχι μόνο τα διαχωρίζει αλλά τους προσδίδει χαρακτηριστικά εχθρού, εισβολέα, ασύμμετρης απειλής στρατιωτικοποιώντας της διαχείρισή τους. Η τωρινή κυβέρνηση ως θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού επιλέγουν ακριβώς αυτή τη στιγμή για να ψηφιστεί ένα νομοσχέδιο έκτρωμα που υποθηκεύει τις ζωές μας. Χαρακτηριστικά του νομοσχεδίου είναι η πλήρης διευκόλυνση των εξορύξεων παραχωρώντας στη βιομηχανία του πετρελαίου τον πλήρη έλεγχο του φυσικού περιβάλλοντος. Ενεργοποιούνται fast track διαδικασίες αδειοδοτήσεων παρακάμπτοντας τις περιβαλλοντικές μελέτες και καταργώντας στην πράξη τις προστατευόμενες περιοχές του δικτύου Natura. Για να μιλήσουμε με ενεργειακούς όρους οι περιοχές Natura αποτελούν την «μπαταρία» των οικοσυστημάτων καθώς εμποδίζουν παρεμβατικές δράσεις ως προς τη βιοποικιλότητα που μπορεί να οδηγήσουν σε εξαφάνιση ειδών με προστατευτικό ρόλο. Οι περιοχές Natura ήταν πάντα στο στόχαστρο ωστόσο ποτέ μέχρι τώρα δεν είχε επιχειρηθεί η ολοκληρωτική αμφισβήτησή τους. Είναι και η πράξη αλλά και η συγκυρία που επιχειρείται. Όσο ο νεοφιλελευθερισμός μένει γυμνός τόσο το κράτος γίνεται το αδίστακτο στήριγμά του.

-Άμεση απόσυρση του αντιπεριβαλλοντικού νομοσχεδίου
-Να σταματήσει η κυριαρχία της βιομηχανίας πετρελαίου, μεταλλευμάτων και ΑΠΕ πάνω στα οικοσυστήματα
-Να αμφισβητήσουμε τις ενεργειακές υποδομές (από τα φράγματα μέχρι τους αγωγούς μεταφοράς) ως οικονομικές ανάγκες.
-Να αμφισβητήσουμε των ενεργειακό σχεδιασμό του κράτους που έχει στόχο την κερδοφορία και όχι την κάλυψη των αναγκών της κοινωνίας.
-Η ενέργεια πρέπει να είναι δημόσιο αγαθό όχι εμπόρευμα
-Κοινωνική διαχείριση της ενέργειας με αμεσοδημοκρατικές συνέλευσεις

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

Comments are closed.