Το σχέδιο της Νέας Δημοκρατίας για το μέλλον των πανεπιστήμιων και όσων δραστηριοποιούνται μέσα σε αυτά ξεδιπλώθηκε με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο την προηγούμενη εβδομάδα. Στις 11 Νοέμβρη διμοιρίες των ΜΑΤ εισέβαλαν εντός του πανεπιστημιακού χώρου της ΑΣΟΕΕ (Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών) εγκλωβίζοντας 200 φοιτητές και φοιτήτριες που αμφισβήτησαν το lock-out των πρυτανικών αρχών και την απομάκρυνσή τους από τον δικό τους καθημερινό χώρο. Το ξύλο και τα χημικά σε συνδυασμό με την πρόσφατη «απαγωγή» νεαρού φοιτητή φανερώνουν πλήρως το πρώτο σκέλος του σχεδίου που δεν είναι άλλο από την ωμή βία, ακόμα και αν αυτή βαφτίζεται κάπως αλλιώς. Όπως άλλωστε δήλωσε και ο εκπρόσωπος της αστυνομίας στα δελτία των ειδήσεων «Η αστυνομία είναι η μόνη δύναμη που έχει δικαίωμα να ασκεί βία σε μια δημοκρατία». Σε αυτή τη δήλωση ευθυγραμμίζεται και αντίστοιχη της Κεραμέως πως «η αστυνομία όπως βρίσκεται σε μία πλατεία έτσι έχει δικαίωμα να βρίσκεται στον πανεπιστημιακό χώρο». Φυσικά το μήνυμα που επικοινωνείται σε όλα τα επίπεδα είναι πως δεν νοείται δημόσιος χώρος χωρίς την παρουσία και τον απόλυτο έλεγχο του κράτους. Τα πανεπιστήμια όμως από τη φύση τους σχεδόν, ή καλύτερα από καταβολής τους, είναι μέρη ανοιχτά και δημόσια, κοινωνικά σε κάποιες περιπτώσεις. Είναι μέρη όπου τα μαθήματα είναι ανοιχτά προς όποιον και όποια θέλει να τα παρακολουθήσει, οι φοιτητικές λέσχες είναι επίσης ανοιχτές προς το κοινό και προς όποιους το έχουν ανάγκη. Αποτελούν χώρους έκφρασης και δημιουργίας φιλοξενώντας πολιτικές και πολιτιστικές δραστηριότητες. Σε άμεση αλληλεπίδραση με την κοινωνία τα πανεπιστήμια αποτέλεσαν χώρους πολιτικής αμφισβήτησης και κοινωνικών διεκδικήσεων για δημόσια-δωρεάν παιδεία και δημόσιο-ελεύθερο-κοινωνικό πανεπιστήμιο με τις μαζικές φοιτητικές καταλήψεις του 2006-2007. Ήταν ζωτικό κομμάτι της εξέγερσης του 2008 που κατάφερε να ορθώσει το ανάστημά της στην θανατοπολιτική του κράτους και να επαναοικιοποιηθεί τους δημόσιους χώρους. Ήταν ζωτικό κομμάτι των μαζικών κινητοποιήσεων του 2012-13 με τον κόσμο να προσπαθεί να ορίσει από την αρχή την ίδια του τη ζωή σε όλα τα επίπεδα, καθώς και των εκδηλώσεων αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και μετανάστες με τις μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών από τον Ιούλιο 2015. Το πανεπιστήμιο λοιπόν αποτελεί ένα ζωντανό χώρο που κερδίζει ζωτικό χώρο από την εξουσία που επιβάλει την κανονικότητα της υποταγής.

Σήμερα, βρισκόμαστε σε μία συγκυρία που οι αγώνες, τα κοινωνικά κινήματα, η αντίσταση βρίσκονται σε μία ύφεση. Η κούραση από τον οικονομικό στραγγαλισμό των αδύναμων για την διαχείριση της κρίσης του χρέους, από την εκτόξευση της ανεργίας, από τη καθημερινή μάχη της επιβίωσης με τα ελάχιστα, από την αμηχανία μετά την αυταπάτη για ανάθεση της ελπίδας έχουν απομακρύνει την προοπτική για νέες διεκδικήσεις για ζωή με νόημα. Πάνω σε αυτή τη συγκυρία το κράτος επελαύνει. Πάνω σε αυτή τη συγκυρία ξεδιπλώνεται το δεύτερο σκέλος του σχεδίου για τα πανεπιστήμια, κάτι που έχει επιχειρηθεί και στο παρελθόν αλλά βρήκε αντιστάσεις. Το νομοσχέδιο για την κατάργηση του ασύλου, παρόλο που η κουβέντα επικεντρώθηκε εκεί κυρίως λόγω ιδεολογικής εμμονής της δεξιάς που διαχρονικά στοχοποιεί τους κοινωνικούς αγώνες με όρους εγκληματικότητας και παραβατικότητας, σέρνει μαζί του και άλλες εξίσου επικίνδυνες διατάξεις. Διατάξεις για την είσοδο των φοιτητών και των φοιτητριών μόνο μέσω της επίδειξης της φοιτητικής ταυτότητας, διατάξεις για την παγίωση των διδάκτρων σε μεταπτυχιακά, διατάξεις για την κατάργηση της δωρεάν σίτισης και στέγασης. Φυσικά μαζί με αυτά πλησιάζει και η κουβέντα για τα φοιτητικά δάνεια. Μια κουβέντα πρόσφατη μεν στην Ελλάδα αλλά αρκετά παλιά και σχεδόν καταστροφική για χώρες όπως είναι η Αμερική και η Αγγλία όπου τα φοιτητικά δάνεια, όντας αναγκαία καθώς η γνώση πλέον κοστίζει, αφορούν δίδακτρα που ξεπερνάνε με ευκολία τα 50 και 60 χιλιάρικα. Αυτό με τη σειρά του δημιουργεί μια σειρά από τις φιγούρες του χρεωμένου ανθρώπου, ο οποίος από τα 18 του μέχρι ενδεχομένως τα γεράματα θα έχει να ξεπληρώνει δάνεια σε τράπεζες και ιδιωτικά ιδρύματα. Θα μπορούσαμε να πούμε πως τα πανεπιστήμια είναι από τους χώρους που έχουν επηρεαστεί λιγότερο από την επέλαση του κράτους και του κεφαλαίου. Φυσικά κάτι τέτοιο είναι ασύμβατο με τον νεοφιλελευθερισμό και η τωρινή κυβέρνηση ως θιασώτες και καλοί δεσμοφύλακες προσπαθούν να συμμορφώσουν τα πλήθη.

Το άλλοθι για όλα αυτά? Φυσικά είναι η παραβατικότητα και η λεγόμενη «ασυδοσία» που κυριαρχεί μέσα στα ελληνικά πανεπιστήμια όπως φροντίζουν να μας πληροφορούν μέρα νύχτα τα κανάλια και η κυβέρνηση. Και ας μην έχει σημασία που με κανένα επιστημονικό ή αναλυτικό εργαλείο δεν μπορεί να αποδειχθεί η αιτιώδης σχέση της μικροπαραβατικότητας, που ούτως ή άλλως υπάρχει παντού, με το άσυλο και την κατάργηση του. Φυσικά η διακίνηση των ναρκωτικών μεγάλων ποσοτήτων που γινόταν στα πάρτι της ΔΑΠ, με πορτιέρηδες στις εισόδους των σχολών και ταπετσαρίες με σεξιστικές αφίσες δεν ενοχλούσε. Και δεν ενοχλούσε γιατί το θέμα δεν είναι οι ναρκομαφίες, αυτές μια χαρά τις στηρίζει ο Μητσοτάκης στις πλατείες του Κολωνακίου και στα μαγαζιά και δίνει ασυλία σε κάθε διακινητή Μαρινάκη και σε κάθε Noor One. Το θέμα είναι η καταστολή απέναντι στην αμφισβήτηση της κυριαρχίας της νεοφιλελεύθερης ατζέντας. Η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου επομένως, απαλλαγμένη από κάθε πρόσχημα περί παραβατικότητας, σηματοδοτεί την επίθεση του κράτους στα κοινωνικά κεκτημένα.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ ΣΤΙΣ 17:30 ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΓΙΑ:

  • Να χτίσουμε τις συλλογικές μας αντιστάσεις απέναντι στην επέλαση του κράτους
  • Να υπερασπιστούμε το άσυλο και τα κοινωνικά κεκτημένα
  • Να αντισταθούμε στην καταστολή
  • Να σταθούμε αλληλέγγυοι στους πρόσφυγες και μετανάστες διεκδικώντας ζωή με νόημα για όλες/ους
  • Να εδραιώσουμε μια κοινή προοπτική για ένα όμορφο αύριο με αξιοπρέπεια και αλληλεγγύη

 

 

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Comments are closed.