Το κτίριο της λεωφόρου Νίκης 39, που κρεμάσαμε αυτό το πανό δεν το επιλέξαμε τυχαία, μιας και μας συνδέουν ισχυροί πολιτικά συναισθηματικοί δεσμοί. Ήταν το σπίτι αρκετών από εμάς, μέχρι που εκκενώθηκε ταυτόχρονα με άλλες δύο καταλήψεις από τα ΜΑΤ της τότε αριστερής διακυβέρνηση του Σύριζα στις 27 Ιουλίου 2016 . Κοινός παρονομαστής των τριών ήταν ότι μέσα διέμεναν πρόσφυγες. Ο Σύριζα έβαλε γερές βάσεις, πάνω στις οποίες η ΝΔ συνέχισε και συνεχίζει στην πορεία για τη ολοκληρωτική διαχείριση και νοηματοδότηση του προσφυγικού από το κράτος. Από τις αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, το “μένουμε μαζί-αγωνιζόμαστε μαζί“ και την αλληλοβοήθεια στα κολαστήρια/καμπς.

Και τώρα με το δόγμα του #menoumespiti και το κρατάμε τις αποστάσεις ασφαλείας? Ισχύει, αλλά μόνο για όσους/ες έχουν ένα σπίτι και όχι όσους επέλεξε το κράτος να καταστήσει αόρατους. Άστεγοι, πρόσφυγες, κρατούμενοι/ες αφήνονται στην τύχη τους, δηλαδή στο θάνατο, μέσα στη συνθήκη της πανδημίας. Αλλά και πολλοί/ες που τυχαίνει να διαθέτουν ένα σπίτι βλέπουν τη στεγαστική τους κατάσταση να γίνεται όλο και πιο εύθραυστη. Τη στεγαστική κρίση την είχαμε νιώσει στο πετσί μας και πριν την πανδημία. Τα ενοίκια να εκτοξεύονται λόγω του “εξευγενισμού”, την επέλαση της ακραίας τουριστικοποίησης σε πόλεις και νησιά, την εξάπλωση των βραχυχρόνιων μισθώσεων και τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας να βρίσκονται πλέον προ των πυλών. Το real estate κεφάλαιο μυρίζει χρήμα και βλέπει τα σπίτια και τις γειτονιές μας σαν φιλέτα, με τις ευλογίες του κράτους, που μόνο χαίρεται, όταν δημιουργούνται απρόσωπες περιοχές εξατομικευμένων ευκίνητων ανθρώπων/καταναλωτών. Το ότι το σπίτι μας, και μαζί εκατοντάδες κτίρια σε όλο τον κόσμο είναι ακόμα άδειο μετά από τριάμιση χρόνια ξεγυμνώνει την ανορθολογικότητα και βιαιότητα κράτους και κεφαλαίου.

Στην επικείμενη ακραία φτωχοποίηση που έρχεται ,όπως όλα δείχνουν, οφείλουμε να εμβαθύνουμε τις κινήσεις αλληλοβοήθειας που έχουν προκύψει με αφορμή την πανδημία. Ή θα κινηθούμε συλλογικά ή θα κυριαρχήσει ο νόμος της αγοράς, δηλαδή της ζούγκλας και ο αγριανθρωπισμός. Πρέπει να ριζώσουμε στις γειτονιές μας και ξεκινώντας από αυτές να φανταστούμε έναν άλλο κόσμο, που δεν θα αφήνει κανέναν και καμία πίσω.

-Να κλείσουν όλα τα κολαστήρια/Camps
-Επίταξη των άδειων ξενοδοχείων για άστεγους και πρόσφυγες
-Άμεση αποσυμφόρηση των φυλακών
-Τα άδεια κτίρια σε όσες και όσους δεν έχουν στέγη
-Στάση πληρωμών λογαριασμών, που σχετίζονται με τη στέγαση (ενοίκιο, νερό, ρεύμα), για όσο κρατούν οι οικονομικές επιπτώσεις του Covid-19
-Πλαφόν στα ενοίκια
-Περιορισμός των βραχυχρόνιων μισθώσεων.

Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης

Comments are closed.