ΤΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΑ ΧΤΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ
ΚΑΙ ΓΚΡΕΜΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
NO JUSTICE
Ζούμε σε μία περίοδο κατά την οποία το κράτος έχει κηρύξει πόλεμο στην κοινωνία μονομερώς. Από τη μία, είναι πλέον ξεκάθαρο σε όλες μας ότι νόμος είναι απροκάλυπτα το δίκαιο του κεφαλαίου, του κράτους, του ισχυρού. Με fast-track διαδικασίες εν μέσω της υγειονομικής κρίσης και με την κοινωνία να διαφωνεί ήρθαν με βία και καταστολή μία σειρά από νομοσχέδια και ενέργειες που εντείνουν το αίσθημα της αδικίας και την επίθεση στην ευκαιρία για ζωή με νόημα και αξιοπρέπεια. Το εργασιακό νομοσχέδιο που ήρθε να εντείνει την εργασιακή κόλαση με την αύξηση του ορίου των απλήρωτων υπερωριών, ελαστικά-σπαστά ωράρια, αλλά και την εφαρμογή 10ωρου ωραρίου εργασίας. Το περιβαλλοντικό νομοσχέδιο που μόνο ο Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων καλωσόρισε, καθώς απελευθέρωσε κάθε σπιθαμή γης, νερού και αέρα για επιχειρηματική δραστηριότητα. Το νομοσχέδιο Κεραμέως-Χρυσοχοϊδη που παραδίδει τα πανεπιστήμια στους ιδιώτες και το κεφάλαιο και αντιμετωπίζει τους φοιτητές ως εγκληματίες. Η άρνηση για τη νομική κατοχύρωση του όρου γυναικοκτονία, η ατιμωρησία και η ασυλία των δυνάμεων καταστολής (εκτέλεση Σαμπάνη, δολοφονία Ζακ, βασανισμός Μάγγου, ξυλοδαρμοί διαδηλωτών, βιασμός της 19χρονης στο ΑΤ Ομόνοιας κ.α.), ηκάλυψη των πολιτικών φίλων (Λιγνάδης, Φιλιππίδης) και η εξόντωση των πολιτικών εχθρών (Μιχαηλίδης, Κουφοντίνας, Καλαϊτζής) είναι σημεία στυγνού και ανενδοίαστου ολοκληρωτισμού.
NO PEACE
49 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, η εξουσία συνεχίζει να προωθεί τη βία κάθε μορφής για να μπορεί να αναπαράγεται. Ζούμε πλέον πολύ έντονα την ατμοσφαιρικότητα της βίας ως την ύπαρξη πολλαπλών συστημάτων καταπίεσης, η οποία συμπυκνώνεται όχι μόνο στις ορατές εκφάνσεις της, αλλά και στις εκκωφαντικές σιωπές πριν, μετά και μεταξύ τους. Γι’ αυτό η καθημερινή διεκδίκηση στο δημόσιο χώρο είναι συχνά ζήτημα ζωής και θανάτου για όσους/ες θεωρούνται «ύποπτοι πληθυσμοί» (απεργοί, φοιτητές, νεολαία, μετανάστες, κάτοικοι Εξαρχείων, φεμινίστριες) από τον μηχανισμό της «κυριαρχικής ειρήνης». Γι’ αυτούς η δημόσια τάξη βιώνεται ως ο ρυθμός και ο θόρυβος μιας πολεμικής μηχανής που επιτίθεται στις ελευθερίες τους, καθώς στον κόσμο της ανισότητας η δικαιοσύνη είναι το προνόμιο των δυνατών και η ψευδαίσθηση των αδυνάτων. Ας έχουμε υπόψιν πώς τα κοινοβουλευτικά καθεστώτα της Δύσης στηρίζονται στο Σύνταγμα και τους νόμους για να αποσπάσουν τη συναίνεση, και στην παράβαση τους για να μπορέσουν να λειτουργήσουν. Το κράτος στηρίζεται σε αυτή τη θεο-δικαιϊκή κυριαρχία για να διεκδικήσει το “αναπόφευκτο” του ίδιου του εαυτού του. Όμως, ταυτόχρονα το Κράτος όσο παράγεται από τη βία άλλο τόσο την φοβάται, και ως εκ τούτου στόχος του είναι να την μονοπωλήσει, χωρίς να τεθεί υπό αμφισβήτηση. Για να το καταφέρει, ορίζει το δίκαιο μονομερώς, με αποτέλεσμα τα συμφέροντα των καταπιεσμένων να παραμερίζονται εντελώς και μόνο κατόπιν επίμονης κοινωνικής πίεσης να τίθενται ξανά υπό διαπραγμάτευση.
Σε επίπεδο επιβολής του νόμου, η θανατοπολιτική λειτουργικότητα της βίας απειλεί εκθετικά τους πιο αδύναμους (πχ. μεταναστ@ς). Αυτή η συντριπτική δύναμη της εξουσίας απειλεί και ενίοτε ξεσπά σε θανατηφόρα δύναμη που όχι μόνο σκοτώνει ευθέως αλλά κάνει τη ζωή αβίωτη. Η κρατική βία και καταστολή είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις για να περιοριστεί ο χώρος και ο χρόνος των αντιστάσεων που αναζητούν ανάσες ελευθερίας μέσα στην πνιγηρή ατμόσφαιρα της ένστολης εποπτείας.
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ
Η κρατική καταστολή, όμως, δεν επεμβαίνει μόνο για να περιστείλει ή για να διαλύσει τις κοινωνικές αντιστάσεις. Έρχεται για να προβάλει την ηγεμονία των προτάσεων της ίδιας της εξουσίας. Κεντρικός στόχος είναι ο δημόσιος περιορισμός του κοινωνικού χρόνου και χώρου και η μεγέθυνση του αντίστοιχου ιδιωτικού, προκειμένου να αφοπλιστεί η συλλογική δράση για μία ζωή που αξίζει να την ζει κανείς. Η εκκένωση καταλήψεων, ο εκφοβισμός με ξύλο και διώξεις σε γειτονιές, πανεπιστήμια, εργασιακούς χώρους έχει ως στόχο το φόβο και την απώλεια εδαφών ελευθερίας.
Το σύνθημα “Δεν υπάρχει ειρήνη, χωρίς δικαιοσύνη” είναι ένας όρκος του κινήματος να μετατρέψει την κρίση που δημιουργείται από την αδικία σε μια γενικευμένη κρίση, έτσι ώστε η κοινωνία να προτάξει τα δικά της νοήματα για ζωή, δικαιοσύνη, ελευθερία. Να αποκαταστήσουμε, όμως, τα νοήματα σημαίνει ταυτόχρονα και να τα κάνουμε πράξη με αντίσταση, συλλογικοποίηση και επιμονή.
Η συμμαχία με και για τη ζωή, με και για ισότητα, με και για δικαιοσύνη είναι το ενοποιητικό τρίπτυχο των σύγχρονων αγώνων που ανοίγουν δρόμους περπατώντας τους. Καλούμαστε να είμαστε στους δρόμους, στους χώρους εργασίας μας, στις πλατείες και στις γειτονιές μας γιατί ξέρουμε ότι δεν θα υπάρχει χώρος και χρόνος για εμάς αν δεν τον δημιουργήσουμε.
Πορεία 17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2022, 17:00, ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ Α.Π.Θ.
ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Comments are closed.